น้ำมันครึ่งขวดที่เหลืออยู่ในตระกูลฉินนี้ ไม่ได้เป็นของใครคนเดียว แต่เป็นของทุกคน
น้ำมันนี้จัดสรรตามจำนวนคนที่มีทะเบียนพำนักในเมือง ธัญพืชปันส่วนรายเดือนก็เช่นเดียวกัน
เซียวเฟินหยิบหมั่นโถวขาวลูกใหญ่ลูกที่เหลือขึ้นมากัด กินอย่างเอร็ดอร่อย พอกินไปได้เกือบหมดแล้ว
เธอก็กินแผ่นหมั่นโถวทอดที่เหลือเข้าไปจนหมด จากนั้นเรอออกมาอย่างอิ่มเอม ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าเตาทำอาหาร
“วางใจเถอะ พอแม่กับคนอื่นกลับจากโรงพยาบาลแล้ว มีเรื่องอะไรฉันจะรับผิดชอบเองคนเดียว”
“ไม่ทำให้คุณเดือดร้อนหรอก แล้วอีกอย่าง……”
เธอพูดยังไม่ทันจบ ตอนนั้นเองยายฉินก็กลับมาจากข้างนอก
ทันทีที่เดินเข้าลานบ้าน ยายฉินก็ได้กลิ่นหอมของแผ่นหมั่นโถวทอด
เธอเงยหน้ามองตามกลิ่นไป ก็พบว่ากลิ่นนั้นลอยมาจากเตาทำอาหารบ้านตัวเอง
ขาของยายฉินพลันกระฉับกระเฉงขึ้นมา เธอวิ่งมาถึงในไม่กี่ก้าว “พวกเธอสองคนทำอะไรกันน่ะ ทำอะไรกัน!”
พอเห็นหมั่นโถวขาวลูกใหญ่บนเตาทำอาหารกับน้ำมันเพียงน้อยนิดที่เหลืออยู่ในไห
ยายฉินก็เบิกตากว้าง ราวกับฟ้าถล่มลงมา หายใจแทบไม่ออก ตัวโงนเงนจนเกือบเป็นลม
สวีซุ่ยเห็นท่าไม่ดี รีบเข้าไปประคองเธอไว้
“ยาย ยายเป็นอะไรไหมคะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”
“โอ๊ย ชีวิตยายเฒ่าคนนี้ทำไมถึงได้ลำบากนักนะ พวกเธอทำอะไรกันอยู่ที่บ้าน น้ำมันในบ้านเหลืออยู่แค่นี้เอง ยังไม่ทันสิ้นเดือนก็ใกล้จะหมดแล้ว แล้วจะใช้ชีวิตกันยังไง!”