ยายฉินที่นั่งเย็บพื้นรองเท้าอยู่ใต้ชายคาด้านนอกรีบวิ่งเข้ามาทันที ยืดคอมองถุงป่านใบนั้นตาไม่กะพริบ ยิ้มจนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น
“โธ่เอ๊ย หยุนโจว ซุ่ยซุ่ย ถุงใหญ่ขนาดนี้ ข้างในคงใส่ของกินมาเต็มถุงเลยสินะ”
“รีบเปิดสิ รีบเปิดดูว่ามีอะไรบ้าง”
พูดไปพูดมา นางก็ทำท่าจะอ้อมฉินหยุนโจวเบียดเข้าไปในห้อง เพื่อเปิดถุงดูว่าข้างในมีอะไร
วินาทีต่อมา ฉินหยุนโจวก้าวไปขวางยายฉินไว้ คิ้วตาเย็นชา บุคลิกสง่างามดุจต้นสน รัศมีรอบตัวกดดันและห่างเหินจนคนไม่กล้าเข้าใกล้
“ย่า สวีซุ่ยกำลังตั้งครรภ์ ของพวกนี้เอาไว้บำรุงร่างกายให้เธอ”
“ของมีไม่มาก พอดีให้เธอกินคนเดียว ไม่มีเหลือพอจะแบ่งให้ใคร”
ยายฉินชะงักฝีเท้า สีหน้าอึดอัดขึ้นมาหลายส่วน
“ใช่สิ เมียแกกำลังตั้งท้อง”
พูดอย่างนั้นก็จริง แต่นางยังอดมองถุงป่านในห้องไม่ได้ เสียดายจนแทบตัดใจไม่ลง
ถึงถุงจะยังไม่ได้เปิดก็เถอะ
แต่เจ้าตัวก็ยอมรับเองว่าเป็นของกิน แถมยังเป็นของกินสำหรับคนท้อง ต้องเป็นของดีแน่
ยายฉินเดินไปสามก้าวก็หันกลับมามองทีหนึ่ง บังคับใจตัวเองให้ตัดใจเดินจากไป
ขณะนั้นเอง ประตูห้องของครอบครัวใหญ่ที่ติดกันก็ส่งเสียงเอี๊ยดเปิดออก
เซียวเฟินเห็นฉินหยุนโจวหอบของกลับมาถุงใหญ่ วางไว้ในห้องของเขากับภรรยาพอดี ทั้งยังได้ยินว่าข้างในเป็นธัญพืช
เธออดเหลือบมองอยู่หลายครั้งไม่ได้
ผู้หญิงคนอื่นได้ผู้ชายมาเป็นสามี แต่พอถึงคราวเธอ ทำไมถึงได้ผู้ชายที่กล้าลงมือกับเมียตัวเองเป็นอย่างเดียวกันนะ?