“รอก่อน”
ย่าเฒ่าทวดพูดทิ้งไว้แค่นั้น ก่อนลุกขึ้นไปเปิดตู้ใต้เตียงของตัวเอง ค้นหาอยู่นาน สุดท้ายก็หยิบของสองชิ้นออกมายื่นให้สวีซุ่ย
“ให้เด็กสองคนไว้ก่อน”
สวีซุ่ยเห็นแล้วก็อดชะงักไปไม่ได้
นี่คือกุญแจทองคำจิ๋วสองอัน ทั้งประณีตและกะทัดรัด งานฝีมือละเอียด บนตัวกุญแจสลักคำว่า “ปลอดภัยแข็งแรง” เอาไว้ ดูน่ารักน่าเอ็นดูมาก
ไม่ต้องพูดถึงเด็กเลย แม้แต่ผู้ใหญ่อย่างเธอก็ยังชอบ
“ขอบคุณค่ะคุณย่า พอเด็ก ๆ เกิดแล้ว ฉันจะพาพวกเขามาเยี่ยมคุณนะคะ” สวีซุ่ยยิ้มพลางเม้มปาก แล้วรับของไว้โดยไม่ทำท่าเหนียมอายแม้แต่น้อย
ป้ายซุ่ยผู้เฒ่ามองท้องของสวีซุ่ย “ตอนนี้ทั้งเธอและเด็กสองคนแข็งแรงดี ผู้ชายที่เธอเลือกไม่ได้ทำให้เธอกับลูกต้องลำบาก”
“กลับไปเถอะ ต่อไปก็ใช้ชีวิตกันให้ดี อย่าทำให้ตัวเองลำบากอีก”
ในช่วงทุพภิกขภัยแบบนี้ สามารถเลี้ยงดูภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์กับลูกในท้องไม่ให้หิวโหยได้ ก็นับว่ามีความสามารถแล้ว
สวีซุ่ยลูบท้องตัวเองโดยไม่รู้ตัว ก่อนยิ้มพลางเม้มปากให้ยาย “คุณย่า งั้นฉันไปก่อนนะคะ”
“ถ้ามีเวลาว่าง พวกเราจะมาเยี่ยมคุณอีกค่ะ”
ป้ายซุ่ยผู้เฒ่านึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน จึงรีบโบกมือ “เดี๋ยวก่อน เรียกสามีเธอเข้ามา ให้ฉันดูขาของเขาหน่อย”
เขาเป็นคนดีจริง ๆ แต่ก็น่ากลัวว่าขาจะมีปัญหา ถึงตอนนั้นต่อให้มีภูมิหลังดีแค่ไหนและมีความสามารถเพียงใด ก็คงกลับไปเข้ากองทัพไม่ได้อีก
สวีซุ่ยที่กำลังจะลุกออกไปหยุดฝีเท้าอย่างฉับพลัน แล้วถามด้วยความสงสัย “คุณย่าเรียนวิชาแพทย์ตั้งแต่เมื่อไรคะ ทำไมก่อนหน้านี้ฉันไม่เคยได้ยินเลย”