ออกมาจากห้องของคุณยาย
เวลาก็ล่วงเลยมาพอสมควรแล้ว
สวีซุ่ยกับฉินหยุนโจวเอ่ยขอตัวกลับ ป้ายซุ่ยผู้เฒ่าจึงให้หวังซิ่วเอ๋อร์ไปส่งพวกเขา
“ไม่ต้องหรอกค่ะคุณย่า อยู่แค่นี้เอง”
หวังซิ่วเอ๋อร์ชิงพูดขึ้นก่อนคุณยาย “คุณยายคะ กลับไปนั่งพักในห้องเถอะค่ะ ฉันจะไปส่งพี่สาวกับพี่เขยเอง”
ป้ายซุ่ยผู้เฒ่าพยักหน้า พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ “จริงสิ ฉันลืมแนะนำให้พวกเธอรู้จัก นี่คือซิ่วเอ๋อร์ นับตามศักดิ์แล้วน่าจะเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ ตอนนี้เธอพักอยู่ที่นี่ชั่วคราว คอยดูแลฉัน”
“ซิ่วเอ๋อร์ นี่คือพี่สาวกับพี่เขยของเธอ” เธอแนะนำสั้น ๆ โดยไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม
สวีซุ่ยไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงยิ้มให้หวังซิ่วเอ๋อร์อย่างสุภาพ “ช่วงนี้ต้องรบกวนเธอช่วยดูแลคุณย่าด้วยนะ”
“พวกเราอยู่บ้านรวมในตรอกใหญ่ฝั่งตรงข้ามนั่น ถ้ามีเรื่องอะไรก็มาหาฉันที่นั่นได้”
หวังซิ่วเอ๋อร์เม้มปาก พยักหน้าเบา ๆ แล้วขานรับ “ค่ะ พี่สาว”
……
หลังจากไปส่งพวกเขาด้วยตัวเองแล้ว ประตูคุ้มก็ปิดลง
หวังซิ่วเอ๋อร์มองคุณยายที่นอนหลับตาพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้โยก
เธอทำท่าเหมือนอยากพูดอะไร แต่ก็หยุดไว้ เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหามุมสงบ ๆ หยิบเข็มกับด้ายมาเริ่มเย็บพื้นรองเท้าให้คุณยาย
คุณยายอายุมากแล้ว พื้นรองเท้าจึงต้องนุ่มกว่าปกติ ไม่อย่างนั้นเวลาเดินจะไม่สบายเท้า
ขณะเย็บไปเรื่อย ๆ ภาพเหตุการณ์ตอนกินข้าววันนี้ก็พลันผุดขึ้นมาในหัวของหวังซิ่วเอ๋อร์ รวมถึงภาพที่คุณยายกับอีกสามคนปิดประตูคุยกันในห้อง