ตลอดหนึ่งสองเดือนที่ผ่านมา
อาศัยความสัมพันธ์ของสวีซุ่ย ตู้เหมยกับฉินหมินสองสามีภรรยาจึงได้พบกับป้ายซุ่ยผู้เฒ่า
ข่าวดีคือย่าเฒ่าทวดรักษาโรคของฉินหมินได้ ส่วนข่าวร้ายคือแค่ค่ายาแต่ละเดือนก็ต้องใช้เงินห้าหกหยวน อีกทั้งยานี้ยังขาดไม่ได้ ต้องกินทุกวันไปจนกว่าจะตั้งครรภ์ได้
แน่นอนว่า คนที่มีปัญหาคือฉินหมิน ดังนั้นคนที่ต้องกินยาก็ย่อมเป็นเขา
ตอนแรกพอได้ยินว่ายังรักษาได้ เขาก็ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
แต่พอรู้ว่าคนที่ต้องกินยาคือเขา แถมยายังมีกลิ่นฉุนมาก กินแล้วกลิ่นยาจะติดตัวไม่จาง คนอื่นแทบไม่ต้องเดาก็นึกออกทันทีว่าเขามีปัญหาเรื่องนั้น
ฉินหมินเริ่มลังเล
ตู้เหมยมองผู้ชายคนนี้แวบเดียวก็รู้ว่าเขากำลังลังเลเรื่องอะไร จึงอดไม่ไหว ฟาดฝ่ามือลงบนก้นเขาเต็มแรง
“ฉันบอกไว้เลยนะ แกไม่กินก็ต้องกิน แกไม่อยากมีลูก แต่ฉันยังอยากมีลูก”
“อย่ามาห่วงเสียหน้าเลย หน้าของแกเสียไปนานแล้ว ยังจะเหลืออะไรให้เสียอีก”
“เป็นผู้ชายแท้ ๆ ทำไมถึงอืดอาดนัก”
ฉินหมินรีบกุมก้นที่ถูกตีจนแสบร้อน ถอยหลังไปหลายก้าว ราวกับมีสิ่งสกปรกกำลังไล่ตามมา เขาจ้องหญิงสาวข้างกายอย่างขุ่นเคือง
“แกทำอะไรน่ะ ฉันบอกไว้ก่อน ตอนนี้เราอยู่ข้างนอก อย่ามาทำอะไรเหลวไหล”
“มีผู้หญิงที่ไหนทำตัวแบบแก อยู่ข้างนอกไม่ไว้หน้าสามีสักนิด แบบนี้ยังเรียกว่าผู้หญิงได้อีกหรือ”
ตอนนี้ตู้เหมยไม่กลัวเขาแล้ว เธอเท้าเอว เชิดคาง แอ่นอกอวบเต็มที่แล้วแค่นเสียงหึ
“ฉันเป็นผู้หญิงหรือเปล่า แกไม่ใช่คนที่รู้ดีที่สุดหรือไง”