กลางคืน คนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ส่วนอีกคนนอนอยู่บนเตียงเล็ก
สวีซุ่ยเอียงศีรษะมองฉินหยุนโจว เห็นว่าเตียงเล็กแคบจนเขาเหยียดตัวตรงไม่ได้ ต้องขดตัวเป็นก้อนถึงจะพอนอนได้
“คุณว่า ตอนนี้เราสองคนเหมือนตอนที่ฉันดูแลคุณอยู่ที่โรงพยาบาลกองทัพไหม”
“ตอนนั้นฉันก็เอาเตียงเล็กมาตั้งไว้ในห้องพักคนไข้ของคุณเหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะกลายเป็นคุณที่ต้องนอนเตียงเล็กแทน”
ตอนนั้นพวกเขาเพิ่งจดทะเบียนสมรสกัน ยังไม่คุ้นเคยกัน ทุกอย่างจึงดูห่างเหินไปหมด
คนหนึ่งได้รับบาดเจ็บจากการออกปฏิบัติภารกิจ มีโอกาสสูงที่จะถูกบังคับให้ปลดประจำการจากกองทัพ ส่วนอีกคนถูกคนอื่นนินทาว่าร้าย กำลังจะออกจากวงดนตรีและศิลปะ ต่างคนต่างอยู่ในช่วงตกต่ำของชีวิต แต่กลับบังเอิญได้มาอยู่ด้วยกัน
ตอนแรกที่พวกเขามาอยู่ด้วยกัน ไม่ใช่เพราะความรักอะไรทั้งนั้น แค่ถูกผูกมัดให้อยู่ด้วยกัน ไม่มีเรื่องรักหวือหวาอะไรเลย
ไม่คิดเลยว่าเมื่อเวลาผ่านไป หลังแต่งงานทั้งคู่กลับเริ่มมีความรู้สึกที่เปลี่ยนไปต่อกัน แถมยังมีลูกด้วยกันอีก
ฉินหยุนโจวที่เพิ่งเอนตัวลงนอนได้ไม่นานชะงักไปเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ในภวังค์ เขานึกถึงวันเก่า ๆ ที่โรงพยาบาลกองทัพขึ้นมา ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อย แววตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม
“ก็เหมือนอยู่บ้าง”
พูดตามตรง ตอนนั้นเขาไม่ได้รู้สึกดีกับสวีซุ่ยเลย
ในความทรงจำของเขา สวีซุ่ยเป็นคนเห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจ มีดีแค่ใบหน้าสวยเท่านั้น