“อีกอย่าง แกก็เป็นคนไม่ได้เรื่องเหมือนกัน เด็กมีพ่ออย่างแกนี่ถือว่าโชคร้ายไปแปดชั่วโคตร แกก็สมควรถูกตี!”
หวังอิ๋นฮวาโมโหจนแทบคลั่ง ไม่ว่าจะลูกชายหรือลูกสะใภ้ เธอก็ตีไม่ยั้ง
เธอยกขาเตะลูกชายคนโตที่เข้ามาห้ามอย่างแรง จนผู้ชายตัวโตล้มลงไปกองกับพื้น
แค่นี้ยังไม่หายโกรธ ยิ่งคิดถึงหลานชายคนโตที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร ทั้งยังต้องมาเจอพ่อแม่ที่เอาแต่ให้กำเนิด แต่ไม่คิดเลี้ยงดูแบบนี้
เธอกระชากคอเสื้อลูกชายคนโต แล้วสะบัดมือตบหน้าเหอเฉวียนซ้ำอีกหลายฉาด
เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ—
“เมียแกมันไม่ได้เรื่อง แกเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร แม่เลี้ยงแกมายังไงถึงได้กลายเป็นไอ้คนไร้ความคิดแบบนี้!”
“ฉันบอกไว้เลยนะ ถ้าเอาเงินก้อนนั้นกลับมาไม่ได้ ช่วยหลานชายคนโตของฉันไว้ไม่ได้ ต่อไปก็ไม่ต้องเรียกฉันว่าแม่ ฉันไม่มีลูกชายกับลูกสะใภ้ที่ทั้งโง่ทั้งไร้ความสามารถอย่างพวกแก!”
หลิวเฟิ่งที่ถูกตีจนล้มอยู่กับพื้นค่อย ๆ ได้สติ เธอกุมแก้มที่บวมแดงราวกับหัวหมู แล้วค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นจากพื้น มองแม่สามีที่กำลังกระชากสามีของเธอมาตีด้วยความน้อยใจปนเป็นห่วง จมูกพลันแสบขึ้นมา น้ำตาไหลพราก
“หยุดตีเถอะ หยุดตีได้แล้ว เขาเป็นลูกแท้ ๆ ของคุณนะ ทำไมถึงใจร้ายขนาดนี้ จะตีเขาให้ตายเลยหรือไง?”
“พวกเราก็ไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย ไม่ใช่คุณหรือที่พูดทุกวันว่าฉันไร้ความสามารถ ไม่คิดหาทางให้ได้เป็นพนักงานประจำ ฉันเอาเงินก้อนนั้นไปก็แค่อยากฝากเส้นสายให้ได้เป็นพนักงานประจำเร็วขึ้น ไม่ได้ทำเรื่องน่าอายอะไรสักหน่อย”