เดิมทีเซียวเฟินคิดว่ามีแค่ตัวเองที่เตรียมซองแดงมา
ไม่คิดเลยว่าพอไปถึงโรงพยาบาล
จะบังเอิญมาทันตอนที่ยายเฒ่าของบ้านกำลังมอบซองแดงให้เด็กแรกเกิดทั้งสองคน
“ซุ่ยซุ่ย หยุนโจว นี่เป็นของที่ยายให้เด็กทั้งสอง เงินไม่มากหรอก ถือเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากยายทวดของเด็ก ๆ ก็แล้วกัน”
บนเตียงคนไข้ สวีซุ่ยยังอ่อนเพลียอยู่ เธอเพิ่งฟื้นขึ้นมาได้ไม่นาน แม้แต่จะพูดก็ยังลำบาก
ฉินหยุนโจวเอ่ยว่า “ผมขอขอบคุณแทนลูกทั้งสองด้วยนะครับยาย”
ยายฉินยิ้มพลางโบกมือ “จะขอบคุณอะไรกัน ทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน”
จากนั้นนางก็มองสวีซุ่ยที่นอนหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียง อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปจับมือเธอเบา ๆ แล้วพูดอย่างห่วงใยว่า “ขอแค่แม่ลูกทั้งสามคนปลอดภัยก็พอแล้ว”
“แม่สามีกับแม่ของเธอยังทำงานอยู่ที่โรงงานทอผ้า พอพวกนางเลิกงานกลับถึงบ้าน ก็จะมีคนไปบอกว่าเธอคลอดแล้ว”
“เรื่องพิธีไข้จับสอบหลังคลอดของเธอ ฉันคุยกับแม่สามีเธอไว้แล้ว ฉันกับเซี่ยวเหมยจะมาดูแลเธอเอง”
“วางใจเถอะ ตอนแม่สามีเธอคลอดลูก ฉันก็เป็นคนดูแล มีประสบการณ์อยู่แล้ว”
“แม่สามีเธอยังต้องทำงาน ก็ปล่อยให้ทำงานไปเถอะ ฉันทุกวันนอกจากตื่นเช้าไปกวาดถนนแล้วก็ไม่มีอะไรทำพอดี จะได้มาดูแลเธอตอนอยู่เดือน แล้วก็สอนเซี่ยวเหมยดูแลเด็กทั้งสองคนไปด้วย”
สวีซุ่ยชะงักเล็กน้อย ความอบอุ่นเอ่อล้นขึ้นในใจ เธอนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ยิ้มอย่างอ่อนแรง “ขอบคุณนะคะยาย”
ฉินหยุนโจวเองก็ประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ในใจก็รู้สึกซาบซึ้งที่ยายเฒ่ายินดีมาช่วยดูแลสวีซุ่ยตอนอยู่เดือน