การเปลี่ยนวิญญาณหอคอยผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่นไร้อันตราย
อิ่งหนึ่งถอนหายใจยาว ก่อนเอ่ยอย่างทอดถอนใจ
“ดีนะที่เซียวเหยาลงมือ...”
ส่วนเย่ไป๋กำลังครุ่นคิดถึงอีกเรื่องหนึ่ง
“เป็นไปได้ไหมว่า ต่อให้พี่สามไม่ลงมือ ฉันก็จัดการปัญหานี้ได้?”
“อ่า... ใช่ ๆ ๆ!”
อิ่งหนึ่งพยักหน้ารัว ๆ ตอบส่ง ๆ แบบขอไปทีสุดขีด
แต่ในใจเธอคิดว่า ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
เย่ไป๋: ......
จอมพลังแห่งมนุษยชาติคนนี้ ไม่มีราศีเอาเสียเลย
ยังดีที่เย่ไป๋ชินกับชีวิตที่ไร้ราศีแล้ว
ในเมื่อเรื่องชั้นที่ 50 จบลง เย่ไป๋ก็ไม่รั้งอยู่ต่อและเดินหน้าบุกด่าน
ชั้นที่ 51
เขาฟันสัตว์อสูรตนหนึ่งตายด้วยกระบี่ แล้วชิงมันกลับมาจากมือเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดได้ทันที
ชั้นที่ 52
เย่ไป๋ทิ้งกระบี่ ไม่ใช้อาวุธ แล้วชกจอมพลังคนหนึ่งจนตายคามือ
จอมพลังงั้นเหรอ?
แค่นี้เอง? แค่นี้เองเหรอ?
เขาไม่จำเป็นต้องใช้สกิลด้วยซ้ำ
แก่นกำเนิดแห่งความโลภและหายนะของเย่ไป๋ในตอนนี้มีระดับสูงเกินจินตนาการ
เมื่อผนึกกำลังกับเจ้าหมาขาว ผลการต่อสู้กับจอมพลังจากเผ่าอื่นจึงไร้ข้อกังขา!
จอมพลังคนอื่น ๆ ก็มีอะไรอยากพูดเหมือนกัน...
ก่อนหน้านี้พวกเขาสู้กับคู่ต่อสู้แบบไหนกัน?
คู่ต่อสู้ระดับเดียวกันไม่มีเศษเสี้ยวต้นกำเนิดนิรันดร์ ไม่มีตราประทับจอมพลัง ไม่มีอะไรสักอย่าง!