เมื่อเห็นชายชราอายุร้อยปีสองคนเถียงกันราวกับเด็ก เย่ไป๋ก็กลอกตาเงียบ ๆ
เด็กจริง ๆ!
เย่ไป๋คิดว่า ในฐานะจอมพลังของมนุษยชาติ เขาต้องเสนอวิธีแก้ปัญหาที่เป็นผู้ใหญ่สักหน่อย
“เลิกทำตัวเป็นเด็กได้ไหม โตให้ได้สักครึ่งของฉันหน่อย!”
เย่ไป๋กระแอม ก่อนถามอย่างจริงจังว่า
“ไม่งั้นพวกคุณสองคนลองสู้กันสักยกไหม?”
ฮั่วต้า: ???
หลานเจ๋อเซียน: ???
นี่น่ะหรือวิธีแก้ปัญหาที่เป็นผู้ใหญ่ของนาย?!
สายลมอุ่นพัดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง
แผ่วเบาและอบอุ่น
สายลมพัดพาเจตจำนงกระบี่สายหนึ่งมาด้วย
รูม่านตาของฮั่วต้าหดลงเล็กน้อย แววตาเคร่งขรึมขึ้นนิดหน่อย แต่ไม่นานก็คลายลง มุมปากยกเป็นรอยยิ้มดูแคลน
“ขยะก็ยังเป็นขยะวันยังค่ำ”
พอได้ยินวาทะประจำตระกูลฮั่วที่คุ้นเคย เย่ไป๋ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก
ถ้าตาเฒ่าฮั่วไม่ด่าคนสักวัน คงเจ็บคอแย่
ฮั่วต้าจัดการกับเจตจำนงกระบี่สายนี้ด้วยวิธีง่าย ๆ
เขาตดออกมาหนึ่งที
ปู้——
เจตจำนงกระบี่แตกสลายไป
กลางอากาศมีเสียงดาบกระบี่ปะทะกันก้องกังวานไม่หยุด
เย่ไป๋ยกมือปิดจมูก สีหน้าจนใจเล็กน้อย
โตกันป่านนี้แล้ว ยังเอาเรื่องขี้เยี่ยวมาทำเล่นทั้งวัน ไม่อายกันบ้างหรือไง!