ลึกเข้าไปในห้วงลึกอันแข็งแกร่งที่สุดเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไม่มีใครรู้
นอกจากจอมพลังแห่งมนุษยชาติแล้ว ก็ไม่มีใครมีคุณสมบัติพอจะชมการต่อสู้ครั้งนี้ ต่อให้เป็นเย่ไป๋ก็เถอะ
น่าเสียดายที่จอมพลังแห่งมนุษยชาติมีอยู่ไม่มาก
ตั้งแต่เริ่มศึก ความเคลื่อนไหวก็รุนแรงอย่างยิ่ง
แม้แต่ภูเขาหิมะที่อยู่ลึกเข้าไปในห้วงลึกอันแข็งแกร่งที่สุด ก็ยังสั่นสะเทือนไม่หยุดจากแรงกระทบของการต่อสู้ครั้งนี้
เกล็ดหิมะนับไม่ถ้วนปลิวว่อน เศษหินร่วงหล่น...
แผ่นดินไหวแล้ว!
หิมะถล่มแล้ว!
ภูเขาหิมะทั้งลูกสั่นไหวอย่างรุนแรง จนอิ่งเก้ากับฮั่วเทียนอียืนแทบไม่อยู่ ต้องกอดเสาน้ำแข็งกับยอดน้ำแข็งรอบตัวไว้ จึงจะไม่ร่วงลงไป
ฮั่วเทียนอีเพิ่งรู้ตัวช้าไปหน่อย เขาตะโกนลั่นท่ามกลางพายุคลั่ง
“เกิดอะไรขึ้น?!”
อิ่งเก้ากลับตะโกนตอบอย่างภาคภูมิใจ
“ศิษย์ฉันมาแล้ว!”
การมีจอมพลังเป็นศิษย์ นับเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์ที่สุดของชีวิตอิ่งเก้า
แน่นอนว่า เมื่อเทียบกับสิ่งที่อิ่งเก้ากำลังจะทำ เรื่องนี้ยังไม่นับเป็นอะไรเลย!
อิ่งเก้าจะชุบชีวิตเสวียจิ่ว ก็ต้องเอาพรสวรรค์[ฝันดีเป็นจริง]กลับมาให้ได้!
ส่วนวิญญาณโดดเดี่ยวที่เฝ้าภูเขาหิมะลูกนี้ อิ่งเก้าก็จะพาตัวไปด้วย
สำหรับศพ...สีหน้าอิ่งเก้าหม่นลง ทำได้เพียงรอครั้งหน้า
เขาพาของไปมากขนาดนี้ไม่ไหว
พอการต่อสู้ระหว่างเซียวเหยากับเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดจบลง อีกฝ่ายก็จะมีเวลาจัดการเรื่องอื่น และคงไม่ปล่อยให้อิ่งเก้าทำอะไรตามใจแบบนี้อีก!