ไม่ต้องพูดถึงฮั่วเทียนอี ตอนนี้เขาก็เป็นแค่ตัวถ่วง
ระหว่างที่เย่ไป๋วิ่ง เกล็ดหิมะบนตัวเขาก็ค่อย ๆ ละลาย ร่างกายเริ่มอุ่นขึ้น
เย่ไป๋นึกเรื่องหนึ่งออก เป็นเรื่องที่อิ่งเก้าคำนวณพลาด
ภูเขาหิมะแห่งนี้มาจากโลกเบื้องบน
ต้นกำเนิดนิรันดร์ก็น่าจะมาจากโลกเบื้องบนเช่นกัน
ส่วนพรสวรรค์ระดับ SSS ก็เป็นเศษเสี้ยวของต้นกำเนิดนิรันดร์!
เพราะอย่างนี้ อิ่งเก้าถึงใช้พรสวรรค์ระดับ SSS [ฝันดีเป็นจริง] บนภูเขาหิมะได้!
ด้วยเหตุผลเดียวกัน เย่ไป๋ก็ใช้ดวงตาแห่งการมองทะลุได้เช่นกัน!
แต่...
“ดูเหมือนจะไม่เห็นมีประโยชน์อะไรเลยแฮะ!”
เย่ไป๋วิ่งไปพลาง ด่าดวงตาเจ้าเล่ห์ไปพลาง
เจ้านี่นอกจากช่วยฮั่วเทียนอีตรวจสอบโอกาสรอดแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อย่างอื่นอีก
ฮั่วเทียนอีจะตายหรือรอด...
แค่ก ๆ เพื่อแสดงความเคารพ เย่ไป๋จะไม่พูดต่อในเรื่องนี้แล้วกัน
ในฐานะว่าที่จอมพลัง เย่ไป๋มีเรื่องสำคัญกว่านี้ต้องทำ!
เขาต้องปีนขึ้นไปให้ถึงยอดเขา!
ต่างจากอิ่งเก้าผู้สูงวัย เย่ไป๋ไม่เพียงแข็งแกร่งกว่า แถมยังไม่มีตัวถ่วง
ที่สำคัญกว่านั้น มือซ้ายของเย่ไป๋มีพรสวรรค์ระดับ SSS ส่วนมือขวามีส่วนหนึ่งของตราประทับจอมพลัง!
สองสิ่งนี้ทำให้เย่ไป๋ถูกจำกัดบนภูเขาหิมะน้อยกว่าที่คิด!
ความเร็วในการมุ่งหน้าไปของเขาเร็วกว่าอิ่งเก้าถึงร้อยเท่า!
แต่...ปัจจัยสองอย่างนี้ดูจะอธิบายความเร็วอันน่าทึ่งของเย่ไป๋ไม่ได้
ภายในเขตภูเขาหิมะ เขาไม่รู้สึกว่าถูกผูกมัดเลยสักนิด แถมยังรู้สึกว่าการปีนเขาเป็นเรื่องสนุกมาก
เย่ไป๋หลบก้อนหินยักษ์ที่พุ่งสวนมา ทันใดนั้นแสงแห่งความคิดก็วาบขึ้นในสมอง เขานึกอะไรบางอย่างออก!