เจ้าพิราบเฒ่าหัวร้อนเกาะอยู่บนบ่า อสูรยิ้มพลางคิดบัญชี!
เมื่อได้ยินเสียงนกพิราบร้องที่ฟังดูคุ้นหู เย่ไป๋ก็เห็นข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาตรงหน้า
[ความสามารถแปลอันน่าทึ่งจากพรสวรรค์ระดับ SSS!]
[คำแปล: กุ๊กกู๋ กุ๊กกู๋—]
เย่ไป๋: ......
เจ้าพิราบตัวนี้แค่ร้องกุ๊กกู๋จริง ๆ ด้วย
เย่ไป๋สีหน้าไม่เปลี่ยน ยังคงสงบนิ่งแม้เผชิญอันตราย
อย่างไรเสีย เมื่อเจ้าพิราบเฒ่าหัวร้อนมาแล้ว พี่ชายอารมณ์ร้อนอย่างอู๋เหินก็คงอยู่ไม่ไกล
ตอนนี้
เทพมารองค์ที่ห้าไม่มีโอกาสเหลือแม้แต่น้อยแล้วจริง ๆ
“อู๋เหินใกล้มาแล้วหรือ?”
กลิ่นอายของเทพมารองค์ที่ห้าสงบลงเล็กน้อย ดูเหมือนจะหวาดระแวงอยู่บ้าง
สถานการณ์กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง
เสวียเหมิงกระซิบว่า
“มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล”
เย่ไป๋อดกลอกตาไม่ได้
“ต้าเหมิ่งจื่อ เรากำลังส่งเสียงทางจิตอยู่ เขาไม่ได้ยินหรอก พูดให้ดังขึ้นก็ได้!”
“อ้อ ๆ ก็เห็นว่าบรรยากาศมันพาไปนี่นา”
เสวียเหมิงกลับมาใช้เสียงตามปกติ ก่อนเอ่ยข้อสงสัยในใจ
“วันนี้เจ้าห้าดูแปลก ๆ ปกติเขาไม่เป็นแบบนี้”
เย่ไป๋ใส่ใจกับสิ่งที่เสวียเหมิงบอกมาก
ประสบการณ์รับมือกับเทพมารของเย่ไป๋มีไม่มาก เขารู้เพียงว่าเทพมารองค์ที่ห้าปรารถนาความตายสุดหัวใจ
เย่ไป๋ถามต่อว่า
“แล้วปกติเขาควรเป็นยังไง?”
“นายก็รู้นี่ เขาไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว”
เสวียเหมิงอธิบายว่า
“ตามปกติ ถ้าพ่อรองของฉันกำลังรีบมาที่นี่ เทพมารองค์ที่ห้าก็ต้องวิ่งไปแจมด้วยอยู่แล้ว อย่างน้อยก็ต้องโดนกระบี่ฟันสักสองที...”
พอเสวียเหมิงอธิบาย เย่ไป๋ก็เข้าใจทันที!
วันนี้เทพมารองค์ที่ห้าไม่หาเรื่องเจ็บตัว นั่นแหละที่แปลก!
มันน่าสงสัยอยู่จริง ๆ
เย่ไป๋กวาดตามองไปรอบ ๆ หางตาเหลือบผ่านเสวียเหมิง แล้วข้อความแจ้งเตือนสีแดงสะดุดตาก็เด้งขึ้นมา!