ภายในห้วงลึกที่แปด
เสวียเหมิงฟื้นขึ้นมา นับเป็นข่าวดีครั้งใหญ่
เย่ไป๋มองลำโพงที่แตกกระจายเกลื่อนพื้น แล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า
“ชดใช้มา!”
จากนั้น
เสวียเหมิงก็หมดสติไปอีกครั้ง
บุตรบุญธรรมผู้แข็งแกร่งที่สุด พ่ายแพ้ยับเยิน!
ทุกคน: ......
จนกระทั่งเย่ไป๋รับปากว่าจะไม่หาเหตุผลหรือข้ออ้างใด ๆ มาเบี้ยวเงินค่าลำโพงจากเสวียเหมิง
เสวียเหมิงถึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากชีวิต
ถ้อยคำเป็นพันเป็นหมื่นแปรเปลี่ยนเป็นเสียงถอนใจ
“เฮ้อ”
ชีวิตช่างยากลำบาก เสวียเหมิงถอนหายใจ
“ลูบ ๆ”
ลิลิธยื่นกีบหมูออกมาลูบหลังศีรษะของเสวียเหมิง ก่อนเอ่ยอย่างจนปัญญาว่า
“หลานชายใหญ่ ชีวิตเจ้านี่ก็ไม่ได้ดีกว่าฉันเท่าไรเลย...”
ปลอบเสวียเหมิงเสร็จ ลิลิธก็พูดอย่างเต็มอกเต็มใจว่า
“ขนมของฉันหมดแล้ว รีบแขวนฉันกลับไปที!”
ห้วงลึกอันตรายเกินไปจริง ๆ!
สำหรับลิลิธแล้ว
ห้องเล็ก ๆ ที่แขวนอยู่บนนั้นต่างหาก คือบ้านอันปลอดภัยของเธอ!
เรื่องนอนเฉย ๆ ไม่ทำอะไร เธอเอาจริงเอาจังมาก
แขวนกลับไปงั้นหรือ?
เสวียเหมิงมีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเหนือศีรษะ ลิลิธได้รับการปฏิบัติแบบไหนจากอสูร? แบบแฮมงั้นหรือ?
เย่ไป๋ส่งคนที่เรียกมาทั้งหมดกลับไป เหลือไว้เพียงกาเบรียล
วิกฤตคลี่คลายแล้ว การต่อสู้ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ไม่ใช่สิ่งที่จอมสงครามขั้นเก้าจะเข้าร่วมได้ เก็บไว้ก็มีแต่จะเป็นภาระ
ให้กาเบรียลอยู่เฝ้าองค์ชายหวงเหมาะที่สุด
สถานะขององค์ชายหวงค่อนข้างพิเศษ
เย่ไป๋ไม่ค่อยอยากเอาของอัปมงคลแบบนี้ยัดใส่พื้นที่ส่วนตัว
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เย่ไป๋ก็เริ่มรออย่างเงียบ ๆ