แสงสีดำกลืนกินอสูรจนสิ้นซาก ก่อนจะหายวับไปกลางอากาศ
เหลือไว้เพียงเสวียเหมิงที่กำลังโกรธจัด
“อสูรตายแน่”
เทพมารองค์ที่ห้าไม่รู้หยิบเหล้าขวดหนึ่งมาจากไหน รินใส่จอกให้ตัวเองแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“เว้นแต่ตราประทับจอมพลังจะอยู่กับเขา...”
พอพูดจบ ความโกรธของเสวียเหมิงกลับมอดดับลงทันที!
เทพมารองค์ที่ห้ายังไม่ทันได้ดื่มฉลอง เสวียเหมิงก็แย่งทั้งขวดเหล้าและจอกไปแล้ว
“เกือบทำเอาฉันหัวใจวาย!”
เสวียเหมิงยังขวัญเสียอยู่ เขากระดกเหล้าหมดจอกในรวดเดียว
“ก็บอกตั้งแต่แรกสิว่ายังมีโอกาสรอด!”
เสวียเหมิงรู้เรื่องหนึ่งดี
ถึงอสูรจะไม่ค่อยรักษาคำพูด
แต่เรื่องเอาชีวิตรอดนี่ เชื่อใจอสูรได้จริง ๆ
ในเมื่ออสูรบอกว่าโอกาสที่ตัวเองจะกลับมาทั้งเป็นคือ 100%
งั้นก็ไม่มีปัญหาแล้ว!
เมื่อวางใจได้ เสวียเหมิงก็มองเทพมารองค์ที่ห้า เห็นได้ชัดว่าเขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
ตอนนี้เทพมารองค์ที่ห้าอ่อนแอลงมาก ไม่เหลือท่าทีองอาจผึ่งผายเหมือนก่อนหน้า
เสวียเหมิงหัวเราะเยาะ
“อุตส่าห์อัปเลเวลขึ้นมาแทบตาย จะบอกว่าไม่เอาก็ไม่เอางั้นเหรอ?”
คิดจะลอบโจมตีอู๋เหิน ต่อให้เป็นเทพมารองค์ที่ห้าก็ต้องจ่ายราคาอยู่บ้าง
“เลเวล 1,000 แข็งแกร่งมากหรือไง?”
เทพมารองค์ที่ห้าสวนกลับอย่างเหน็บแนม
“แม้แต่ตายยังทำไม่ได้ สำหรับฉันแล้ว เลเวล 999 กับ 1,000 ต่างกันตรงไหน?”
สำหรับมนุษยชาติ
ขอแค่อสูรรอดจากหายนะครั้งนี้ได้ มนุษยชาติก็นับว่ากำไรยับ!
เทพมารองค์ที่ห้าพลังตกฮวบ ในช่วงเวลาสั้น ๆ คงไม่มีแรงก่อเรื่อง
เทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดลงมือกันต่อเนื่อง แต่ก็ไม่สำเร็จ แถมยังเปลืองพลังตัวเองไปเปล่า ๆ
อู๋เหินเองก็ประหยัดกระบี่ไปได้หนึ่งครั้ง