ภัยพิบัติทำลายโลกงั้นเหรอ?
ผู้เผชิญเคราะห์งั้นเหรอ?
ดวงตาเย่ไป๋เป็นประกาย ในมือพลันมีโคล่า เมล็ดแตงโม และมันฝรั่งทอดปรากฏขึ้น เขานั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็ก มองเด็กน้อยแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง
“เล่ามาให้ละเอียดเลย”
[พูดต่อสิ ฉันกำลังจดอยู่!]
ดวงตาเจ้าเล่ห์นี่ไร้ประโยชน์จริง ๆ
เย่ไป๋ไม่คิดเลยว่าซุนหลี่จะมีเรื่องราวเบื้องหลังแบบนี้ด้วย
แต่ถ้าลองคิดอีกมุมหนึ่ง
ความโชคร้ายของซุนหลี่ก็เกินกว่าที่เหตุผลจะอธิบายได้จริง ๆ ถึงขั้นอยู่เหนือกฎแห่งเหตุและผลเสียอีก
ยิ่งไปกว่านั้น ซุนหลี่ไม่ยอมทะลวงขั้นเร็วหรือช้า ดันมาเลือกทะลวงขั้นเอาตอนรุ่นของเย่ไป๋พอดี
ถ้ามองในอีกแง่หนึ่ง บางทีความซวยก็อาจกำลังออกฤทธิ์อยู่
พูดอีกอย่างก็คือ ยุคจอมพลังของอสูรจะถูกความซวยปกคลุมอยู่ตลอด
เด็กน้อยมองของในมือเย่ไป๋ เลียริมฝีปากแล้วถามอย่างสงสัย
“อร่อยไหม?”
เห็นได้ชัดว่าเด็กน้อยรู้ว่านี่คืออาหาร
อาหารไม่ใช่ของที่หาได้บ่อยนักในที่แห่งนี้
เทพมารองค์ที่ห้าเป็นคนบ้า พอเข้ามาก็เอาแต่คลั่งแค้นอย่างไร้ทางทำอะไรได้ แน่นอนว่าไม่มีทางเอาอาหารมาให้เด็กน้อย