ประวัติฉาวถูกจับได้คาหนังคาเขา ถ้าเป็นคนทั่วไปคงอับอายไม่น้อย
โชคดีที่เย่ไป๋ไม่ใช่คนทั่วไป
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ปกติแล้วคนอื่นก็ไม่เคยมองเขาเป็นคนอยู่แล้ว
เย่ไป๋ทักทายอย่างหน้าด้านไร้ยางอาย
“พี่รอง อรุณสวัสดิ์ครับ มาเดินเล่นเหรอ?”
อู๋เหินแค่นเสียงเย็นชา ไม่สนใจเย่ไป๋ แต่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
“นายคิดว่าแม่น้ำกาลเวลาสนุกมากนักหรือ?”
ทันทีที่อู๋เหินก้าวออกไปหนึ่งก้าว ฟ้าก็เปลี่ยนสี!
ท้องฟ้าสีเทาหม่นที่เห็นอยู่พลันมืดลง
แม่น้ำกาลเวลาเริ่มขุ่นมัว แผนภาพหยินหยางขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเหนือท้องนภา ก่อนค่อย ๆ ร่วงลงมา
เย่ไป๋ขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าพี่รองคิดจะทำอะไร
“ที่ปล่อยให้นายเดินทางไปตามแม่น้ำกาลเวลา ก็เพื่อให้นายคุ้นชินกับความรู้สึกเช่นนี้”
อู๋เหินไม่สนใจปฏิกิริยาของเย่ไป๋ พึมพำกับตัวเองว่า
“ยามต่อสู้กับเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุด อีกฝ่ายมีความสามารถควบคุมเวลา เมิ่งยีนเคยเสียเปรียบในเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้น...เทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดคงอ่อนแอกว่านี้”
เมิ่งยีนเป็นคนแรกที่ลุยบอสตามลำพัง จึงไม่มีคู่มือให้ค้นคว้า
แม้เมิ่งยีนจะรู้ว่าเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดเปลี่ยนแปลงเวลาได้ แต่ก็ไม่มีวิธีรับมือที่ดีนัก