เมืองหนานเจียง
ห้องสมุด
ชิงเฟิงอ่านหนังสือไม่ออก พลิกหน้ากระดาษส่ง ๆ ไปเรื่อย
สวี่ชิงเฟิงผู้มีศีรษะโดดเด่นจนสะดุดตาได้แต่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เดินตามหลังนักพรตไป
ส่วนตัวต้นเหตุอย่างท่านสองอิ่ง ตอนนี้กำลังปีนป่ายไปมาบนเพดาน
ตามหลักแล้ว คนธรรมดาทั่วไปไม่สามารถปีนเพดานได้
ยังดีที่ท่านสองอิ่งเสียสติไปแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องทำตัวเหมือนคนปกติ
ตรรกะนี้มองแวบแรกก็รู้สึกว่ามีปัญหาอยู่บ้าง
แต่พอคิดให้ละเอียด กลับพบว่าปัญหามีมากกว่าแค่เล็กน้อย
นักพรตเดินจากด้านหนึ่งของห้องสมุดไปยังอีกด้านหนึ่ง
ชิงเฟิงหยุดลง
หนังสือทั้งหมดที่ลอยอยู่กลางอากาศค่อย ๆ กลับไปวางที่เดิม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เซียวเหยาส่ายหน้า
“น่าเบื่อ”
เนื้อหาในหนังสือมีอยู่แค่สองแบบ
แบบแรกคือสิ่งที่เซียวเหยารู้อยู่แล้ว
อีกแบบคือสิ่งที่ผิด
พูดอีกอย่างก็คือ สำหรับเซียวเหยาแล้ว การอ่านหนังสือ...ช่างน่าเบื่อ
เซียวเหยาคิดว่าเสียเวลาไปกับเรื่องแบบนี้เปล่า ๆ
นักพรตเดินออกจากห้องสมุด สวี่ชิงเฟิงรีบตามไปติด ๆ
ท่านสองอิ่งยังคงปีนป่ายอยู่กลางอากาศ ราวกับมีม่านอากาศให้เขาเกาะอยู่ได้