ซี๊ด—
เมื่อมองพี่รองที่ถือกระบี่ เย่ไป๋ก็มีคำอยู่ในใจเพียงสี่คำ
น่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน!
อู๋เหินยืนอยู่เหนือแม่น้ำกาลเวลา มือถือกระบี่ยาว ท่าทางเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา
แต่...
เย่ไป๋ยังมีคำถามเล็ก ๆ อีกข้อ
“เอ่อ...พี่รอง...”
เย่ไป๋ถามด้วยความสงสัย
“เราจะไปสู้กับใครหรือ?”
จะสู้ทั้งที ก็ต้องมีเป้าหมายสิ!
ถ้าฟันใส่ตัวเอง...เย่ไป๋พลันรู้สึกหนาววาบ แต่ไม่นานก็คิดได้ว่า ต้องไม่ใช่ฟันตัวเองแน่!
เขาอ่อนแอขนาดนี้ จะคู่ควรให้อู๋เหินทุ่มสุดกำลังได้อย่างไร?
พูดอีกอย่างก็คือ
ถ้าอู๋เหินฟาดฟันกระบี่สุดกำลังโดยมีอสูรเป็นเป้าหมาย อสูรที่ยังไม่กลายเป็นจอมพลัง ต่อให้ตายชาตินี้ก็คุ้มแล้ว
เย่ไป๋คิดได้เช่นนี้ถึงค่อยวางใจ
เจตจำนงกระบี่ทั่วร่างอู๋เหินเพิ่มสูงขึ้นไม่หยุด พลังอำนาจยังคงทวีความแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ!
อู๋เหินตอบส่ง ๆ
“ฉันจะใช้กระบี่ฟันเปิดแม่น้ำกาลเวลา แล้วส่งนายไปยังช่วงเวลาหนึ่ง นายต้องมองให้ชัดว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น”
เย่ไป๋: ???
พี่รอง คำอธิบายของท่านฟังดูเหมือนไม่ได้อธิบายอะไรเลยนะ!
เย่ไป๋ยังไม่ทันถามต่อ อู๋เหินก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“ฉันจะส่งนายกลับไปยังช่วงเวลาที่หอคอยนิรันดร์ถูกหล่อสร้างขึ้น นายจะมีเวลาเพียง 5 วินาที”
เย่ไป๋กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ช่วงเวลาที่หอคอยนิรันดร์ถูกหล่อสร้างขึ้นหรือ?