ภายในภาพบันทึกกาลเวลา ปราณกระบี่พาดผ่านไปมา ก่อเกิดเป็นคุกขังทีละแห่ง แน่นหนาเข้มงวดอย่างยิ่ง
หากเทพมารถูกขังอยู่ที่นี่ คงได้แต่นอนรอความตาย
ชาตินี้คงไม่มีทางได้ออกไปแน่
ชาติหน้า...หาทางไปเกิดเป็นมนุษยชาติ จะได้ไม่ต้องทนความอัดอั้นบ้าบอของเผ่าปีศาจ!
ตอนนี้เย่ไป๋ก็เริ่มนอนรอความตายเหมือนกัน
เขานั่งอยู่กลางคุกกระบี่ แต่ไม่ได้รีบร้อนหาทางทำลายมัน กลับนั่งรออย่างสงบนิ่ง
กระทั่งมีข้อความแจ้งเตือนปรากฏตรงหน้าเย่ไป๋:
[เขาไปแล้ว]
พอแน่ใจว่าอู๋เหินไปแล้ว หัวใจที่อยากก่อเรื่องของเย่ไป๋ก็สงบลงไม่ได้อีก
เมื่อถูกขังอยู่ในคุกกระบี่ ดูเหมือนเย่ไป๋จะมีทางออกเพียงทางเดียว
แต่อู๋เหินลืมไปว่า ในชีวิตนี้สิ่งที่เย่ไป๋ถนัดที่สุด นอกจากรีดขนแกะแล้ว ก็คือหาช่องโหว่ของระบบ
เย่ไป๋แอบทิ้งสิ่งของชิ้นหนึ่งไว้ในคุกกระบี่ เพื่อใช้เป็นวัตถุอ้างอิงตำแหน่ง จากนั้นก็เริ่มลองหาช่องโหว่ของระบบ
“เนรเทศสู่ห้วงว่างเปล่า...”
ในดวงตาของเย่ไป๋เก็บสกิลหนึ่งซึ่งได้มาจากจอมสงครามสวรรค์เอาไว้ มันสามารถเนรเทศเป้าหมายได้
ถ้าล็อกเป้าหมายเป็นตัวเย่ไป๋เองล่ะก็...
[เนรเทศสำเร็จ!]
ไม่นาน เย่ไป๋ก็หลุดจากคุกกระบี่ได้สำเร็จ แล้วมาโผล่ในห้วงว่างเปล่า
“ที่นี่ที่ไหนเนี่ย?”
เมื่อสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของวัตถุอ้างอิงตำแหน่งยังอยู่ เย่ไป๋ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นบ้าง
เขาออกจากห้วงว่างเปล่าก่อน แล้วมุ่งหน้าไปยังห้วงลึกที่ใกล้ที่สุด
เหนือห้วงลึกที่เก้า จู่ ๆ ก็มีรอยแยกน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้น นักเวทชุดขาวถือโล่และทำท่าขายกระบี่คนหนึ่งแอบผ่านไปอย่างเงียบเชียบ
ตอนผ่านไป เย่ไป๋ยังไม่ลืมตะโกนทิ้งท้ายว่า “ฉันไม่เคยมาที่นี่!”