นักกระบี่ชุดดำจากไปแล้ว แต่อู๋เหินที่อยู่ข้างกายเย่ไป๋กลับยังไม่ไปไหน
ในเมื่อมหรสพฉากใหญ่จบลงแล้ว แถมยังเรียนกระบี่เสร็จแล้ว
ตามเหตุผล เย่ไป๋ก็ควรกลับไปพร้อมกับอู๋เหิน
เย่ไป๋หันไปมองอู๋เหินที่อยู่ข้างกาย แต่กลับพบด้วยความประหลาดใจว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ทั้งสองถึงได้อยู่ห่างกันมากขนาดนี้
แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว เย่ไป๋ก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล!
ลางสังหรณ์ร้ายผุดขึ้นในใจ
“พี่รอง ท่าน...”
เย่ไป๋ยังพูดไม่ทันจบประโยค ปราณกระบี่นับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า!
เขายกโล่ในมือขึ้นโดยไม่ทันคิด ปกป้องจุดสำคัญทั้งหมดของร่างกาย
แต่...
ปราณกระบี่เหล่านั้นไม่ได้ทำร้ายเขาแม้แต่น้อย กลับสร้างคุกกระบี่ที่ไม่มีวันพังขึ้นมาล้อมรอบ!
เย่ไป๋ทั้งโมโหทั้งอัดอั้น ในฐานะจอมพลังแห่งมนุษยชาติ จะลงมือจากข้างหลังได้ยังไงกัน?
ดูเหมือนอู๋เหินจะอ่านความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเย่ไป๋ออก จึงเอ่ยอย่างจริงจังว่า
“ฉันลงมือต่อหน้าเจ้านี่แหละ”
เย่ไป๋:......
คราวนี้ไม่มีอะไรให้พูดแล้ว
ภาพตรงหน้าดูคุ้นตาเย่ไป๋อย่างยิ่ง!
ตอนเสวียเหมิงเจออู๋เหินเมื่อก่อน เหมือนจะเคยถูกขังแบบนี้เหมือนกัน!
จู่ ๆ เย่ไป๋ก็ได้รับชะตากรรมเดียวกับต้าเหมิ่งจื่อ!
พี่รอง ไหนตกลงกันว่าจะเป็นพี่น้องกันไง แล้วทำไมท่านจะมาเป็นพ่อฉันล่ะ?!
สีหน้าของเย่ไป๋พลันพิกล ต่อให้อู๋เหินฟันเขาตายวันนี้ เย่ไป๋ยอมตายอยู่ข้างนอกก็ไม่มีวันยอมรับอู๋เหินเป็นพ่อเด็ดขาด!
ไม่มีวัน!
คนตายได้ หัวขาดได้ แต่ลำดับอาวุโสจะมั่วไม่ได้!
อู๋เหินอ่านความคิดของเย่ไป๋ออก จึงเอ่ยลอย ๆ ว่า