“ซี๊ด—”
เด็กคนนี้ไม่มีวันรู้เลยว่า คำพูดเพียงประโยคเดียวจะสร้างบาดแผลทางใจให้ว่าที่จอมพลังวัย 18 ปีได้มากมายขนาดไหน!
เด็กน้อยยื่นมือออกมา อยากดึงชายเสื้อของเย่ไป๋
เย่ไป๋หลบเบา ๆ แล้วถามกลับว่า “มาดึงฉันทำไม?”
เด็กน้อยกวาดตามองเย่ไป๋ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนถามด้วยความสงสัย “ชุดที่นายใส่ซื้อมาจากไหนเหรอ?”
เขาแค่คิดว่า ถ้าได้สวมชุดขาว คาดกระบี่ไว้ที่เอว ปราบปีศาจกำจัดมาร ผดุงคุณธรรม...
คงเท่มากเลยสินะ?
แน่นอนว่าเจ้าหมอนี่ตรงหน้าไม่เท่หรอก เป็นเพราะตัวเขามีปัญหาต่างหาก
ถ้าเปลี่ยนเป็นตัวเองก็ไม่มีปัญหาแล้ว
เย่ไป๋: ......
เห็นได้ชัดว่าความคิดเล็ก ๆ ของเด็กน้อยปิดบังเย่ไป๋ไม่มิด
แต่เขาโตขนาดนี้แล้ว จะไปถือสาอะไรกับเด็กคนหนึ่งทำไม
[ขอร้องล่ะ ถือสาสักหน่อยเถอะ]
ตั้งแต่รู้ว่าตัวเองไม่ตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ดวงตาเจ้าเล่ห์ก็ยิ่งกำเริบเสิบสาน
เย่ไป๋ไม่สนใจข้อความเตือนตรงหน้า แล้วหันไปถามว่า “หนูน้อย ผู้ใหญ่ที่บ้านไปไหนล่ะ?”
เด็กน้อยนั่งยอง ๆ เล่นกองไม้ต่อไป สีหน้าไร้อารมณ์ พลางตอบส่ง ๆ ว่า
“ตายแล้ว”
เด็กเล็กอาจเข้าใจเรื่องความเป็นความตายไม่เหมือนผู้ใหญ่
แต่ถึงอย่างนั้น
พอเด็กตัวแค่นี้พูดถึงคำว่าตายอย่างเย็นชา เย่ไป๋ก็รู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา
เย่ไป๋: ......
“เผ่าปีศาจ อีกแล้ว...เผ่าปีศาจอีกแล้ว...”
ถึงอีกฝ่ายไม่พูด เย่ไป๋ก็เดาได้