เมื่อหอคอยนิรันดร์ปรากฏขึ้น ห้วงลึกไม่ได้เปิดฉากขึ้นทันที ก่อนสงครามนองเลือดจะเริ่มต้น ยังมีช่วงเวลาแห่งสันติสุขอันแสนสั้นอยู่
เผ่าปีศาจยังไม่ได้เหยียบย่างสู่ดาวสีน้ำเงิน แขกไม่ได้รับเชิญจากมนุษยชาติคนหนึ่งก็มาถึงห้วงลึกก่อนแล้ว
เขาอยากเห็นว่าเผ่าปีศาจเป็นอย่างไรกันแน่
และอยากรู้ด้วยว่าทั้งสองเผ่าจะอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้หรือไม่
ระหว่างเดินทางมา สิ่งที่ชายหนุ่มได้เห็นทำให้เข้าใจห้วงลึกมากขึ้น เขารู้ดีอยู่แก่ใจว่าเรื่องนี้ยากเย็นเพียงใด
ในห้วงลึกมีทั้งเทพมารผู้ถูกเลือกโดยสวรรค์ เทพมารดั้งเดิม บางตนเป็นส่วนหนึ่งของเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุด ขณะที่บางตนเป็นการรวมตัวของห้วงลึก...
พวกนี้ไม่สามัคคีกันอยู่แล้ว สิ่งเดียวที่พวกเขาเห็นพ้องต้องกันคือการยึดหอคอยนิรันดร์คืน ครอบครองดาวดวงนั้น และสังหารสิ่งมีชีวิตทุกชนิดบนดาวให้สิ้น
แทบไม่มีช่องทางให้ประนีประนอมเลย
แต่หากเขาเกลี้ยกล่อมยอดฝีมือบางคนได้ บางทีจำนวนผู้เสียชีวิตอาจลดลงได้บ้าง...
วันนี้ห้วงลึกที่หนึ่งครึกครื้นเป็นพิเศษ
“ดื่ม! ดื่ม!”
เทพมารใหญ่กระดกเหล้าในจอกจนหมดรวดเดียว แต่ก็ยังรู้สึกไม่สะใจ
“ลูกชาย รินเหล้าให้ท่านอาคนนี้หน่อย!”
สัตว์อสูรที่คอยรับใช้อยู่ข้าง ๆ รีบเตือนว่า “ท่านเทพมารใหญ่ ท่านเทพมารใหญ่ คุณชายหนีออกจากบ้านไปแล้ว...”
“ไร้ประโยชน์จริง ๆ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เทพมารใหญ่ก็ตบโต๊ะอย่างแรง พละกำลังพลั้งมือไปเล็กน้อย รอยร้าวอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายออกไป