ท้องฟ้าหม่นมัว ทุกเมืองย่อมมีมุมอับชื้นมืดมน และมุมที่แสงแดดส่องไม่ถึงเหล่านั้นก็คือแหล่งบ่มเพาะความมืดมิดในจิตใจมนุษย์ เป็นสวรรค์ของความชั่วร้าย
สถานที่ก่อสร้างร้างแห่งหนึ่งเป็นแหล่งรวมตัวของแก๊งเล็กจ้อยกลุ่มหนึ่ง
แก๊งนี้เล็กแค่ไหนน่ะหรือ?
รถตู้คันเดียวก็ขนทุกคนไปได้หมด และยังพาทุกคนหนีไปได้ด้วย
ถึงอย่างนั้น แก๊งนี้ก็ยังควบคุมเด็กไว้เกือบสิบคน
งานที่พวกเขาทำเป็นประจำเรียบง่ายมาก คือส่งเด็กพวกนี้ออกไปขอทาน คอยดูต้นทาง ลักขโมย รับผิดแทน หรือทำเรื่องอะไรก็ตามที่พวกเขาไม่สะดวกลงมือเอง เพื่อหาผลประโยชน์ที่เกินขอบเขตให้พวกเขา
ในสายตาคนเหล่านั้น เด็กพวกนี้ไม่ใช่คน แต่เป็นทรัพย์สิน
เมื่อถึงคราวจำเป็น อะไรก็ขายได้ทั้งนั้น
ผู้ใหญ่มีโลกของผู้ใหญ่ เด็กก็มีโลกของเด็ก
เด็กที่ถูกควบคุมตัวเหล่านี้เบียดเสียดกันอยู่ตรงมุมหนึ่งของปูนเหล็ก คอยหลบแดดหลบฝน เลียแผลของตัวเอง และกอดกันให้อบอุ่น
พวกเขาไม่มีแม้แต่ชื่อ ทำได้เพียงเรียกขานกันตามลำดับที่เข้าร่วมแก๊ง
ฮั่วต้าเป็นหัวโจกของกลุ่ม และยังเป็นคนที่ร่างกายแข็งแรงที่สุด ในคำพูดของเจ้าหน้าบาก ฮั่วต้าจะไปชกมวยใต้ดินตอนโต แล้วกอบโกยเงินก้อนโต
เพราะอย่างนั้น ฮั่วต้าจึงมีอภิสิทธิ์ในแก๊ง ไม่ต้องออกไปขอทานหรือลักขโมย แถมยังเป็นราชาเด็กในหมู่เด็ก ๆ ด้วย
ฮั่วต้าคีบข้าวกล่องเข้าปากสองสามคำ ก่อนยื่นให้เพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ ตามใจนึก แล้วเอ่ยถาม
“ไอ้เต่าน้อย วันนี้มีคนมาใหม่อีกแล้วเหรอ?”
เด็กอันดับแปดเดิมทีไม่ได้แซ่หวังด้วยซ้ำ ส่วนแซ่อะไรนั้นตัวเขาเองก็พูดไม่ถูก