โชคชะตา
สองคำนี้พอออกจากปากอู๋เหินแล้ว กลับฟังดูแปลก ๆ อย่างไรชอบกล
เดิมทีเย่ไป๋คิดว่า สิ่งที่จอมพลังหนีไม่พ้นก็คือโชคชะตาที่ต้องตายอย่างแน่นอน
แต่เมื่อเย่ไป๋ได้เห็นเส้นสายนั้นด้วยตาตัวเองจริง ๆ
เขาก็เข้าใจว่าเรื่องราวไม่เหมือนอย่างที่คิด
จอมพลังมนุษยชาติกับจอมพลังเผ่าอื่นแตกต่างกันโดยเนื้อแท้ ไม่อาจนำมาเทียบกันได้
จอมพลังของเผ่าอื่นตายได้ เพราะพวกเขาอ่อนแอเกินไป ไร้พลังจะต้านทาน
หากจอมพลังมนุษยชาติตั้งใจเอาชีวิตรอดอย่างเดียว บนโลกนี้ก็ไม่มีใครฆ่าพวกเขาได้
แม้แต่เย่ไป๋ในตอนนี้ก็ยังมั่นใจว่าตัวเองเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอีกสามคนที่เหลือ
อู๋เหินรอดจากเงื้อมมือเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดมาได้ ส่วนเซียวเหยาไม่แม้แต่จะเฉียดตาย
หลังจากต่อสู้กับเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุด เซียวเหยายังกลับไปนั่งสมาธิพักฟื้นบนชั้นที่ 99 ได้ด้วยซ้ำ
แต่...เขาเลือกเส้นทางที่ยากกว่า
จอมพลังมนุษยชาติทุกคนต่างเลือกเส้นทางที่ยากกว่า
ในเมื่อจอมพลังมนุษยชาติไม่มีวันตาย ความตายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ก็ไม่ใช่โชคชะตาของพวกเขา
แล้ว...โชคชะตาของจอมพลังมนุษยชาติคืออะไรกันแน่?
จนถึงตอนนี้ เย่ไป๋ถึงได้ตระหนักถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง