นายมาจากที่ใด?
เมื่ออู๋เหินถามคำถามนี้ เย่ไป๋ก็ตกอยู่ในความเงียบ
เขาไม่ได้ตั้งใจปิดบังความจริง เพียงแต่ยังสับสนอยู่บ้าง
“ฉัน...ไม่รู้ความจริง”
เย่ไป๋ตอบตามตรง
“ถึงฉันจะพอมีข้อสันนิษฐานอยู่บ้าง แต่ก็พูดที่นี่ไม่ได้... เรื่องนี้คงต้องรอให้ฉันกลายเป็นจอมพลังเสียก่อน หรือไม่ก็จัดการเรื่องตรงหน้าให้เสร็จ แล้วค่อยไปถามพี่สาม...”
เย่ไป๋ไม่ได้ตั้งใจทำตัวเป็นปริศนา เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคำตอบคืออะไร แล้วจะทำตัวเป็นปริศนาได้อย่างไร?
การข้ามมิติของเขาต้องมีปัญหาแน่
แต่ปัญหาอยู่ตรงไหน เย่ไป๋ยังนึกไม่ออกในตอนนี้
เรื่องราวต้องค่อย ๆ คลี่คลาย เส้นทางก็ต้องค่อย ๆ ก้าวไป
อู๋เหินพูดจบก็เช็ดเกราะหนักของตนต่อ
ส่วนเย่ไป๋นั่งอยู่นอกแม่น้ำกาลเวลา พูดคุยกับอู๋เหินบ้างเป็นครั้งคราว
เขารู้ว่าต่อให้พูดเรื่องเหล่านี้ พี่รองก็ไม่ได้ยิน
พี่รองตัวจริงตอนนี้ยังเที่ยวเล่นอยู่บนโลกเบื้องบน ไม่ยอมกลับมาเสียที
ถึงอย่างนั้น เย่ไป๋ก็รู้สึกว่าการคุยแบบนี้ไม่เลว
เขาเล่าถึงความเป็นไปล่าสุดของหลานเจ๋อเซียนกับราชันสวรรค์ฮั่ว แล้วก็ชมว่าฝีมือกระบี่ของต้าเหมิ่งจื่อไม่เลว อีกเพียงนิดเดียวก็จะหยั่งรู้เจตจำนงกระบี่ได้แล้ว