ปลูกผมเหรอ?
อิ่งสองมองชายหัวโล้นตรงหน้า รู้สึกว่าคุ้นหน้าอีกฝ่ายอยู่บ้าง
อีกฝ่ายก็มองเขาเช่นกัน
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร พลังสายหนึ่งปกคลุมทั่วทั้งเมืองหนานเจียง ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงบางสิ่งอย่างเงียบงัน
เมื่อวานตอนสวี่ชิงเฟิงพบอิ่งสองกับเซียวเหยา เขายังจำตัวตนของทั้งคู่ได้
แต่ตอนนี้เซี่ยเหวินหนานมีพลังแข็งแกร่งกว่าสวี่ชิงเฟิง กลับจำทั้งสองคนไม่ได้
หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ยิ่งพลังแข็งแกร่ง ก็ยิ่งได้รับผลกระทบจากพลังลึกลับนี้มาก
กลับเป็นสวี่ชิงเฟิงที่รอดพ้นเคราะห์ไปได้
นักพรตหันไปมองเซี่ยเหวินหนาน แล้วย้อนถามว่า
“ทำไมถึงอยากปลูกผม?”
เซี่ยเหวินหนานถอนหายใจอย่างจนใจ “เมื่อก่อนฉันมีผม ตอนนี้ไม่มีแล้ว”
เซียวเหยาถามต่อ “เมื่อก่อนนายอ่อนแอ ตอนนี้...ก็ยังอ่อนแอ นายอยากกลับไปเป็นตัวเองในตอนนั้นไหม?”
เซี่ยเหวินหนานเลเวล 1 กับเซี่ยเหวินหนานเลเวล 994 ยืนอยู่ตรงหน้าเซียวเหยา ดูแล้วแทบไม่ต่างกันเลย
เซี่ยเหวินหนานส่ายหน้า “แน่นอนว่าไม่อยาก”
นักพรตงุนงงเล็กน้อย “แล้วเรื่องผมล่ะ?”
ในเมื่อนายไม่อยากกลับไปเป็นตัวเองที่อ่อนแอกว่า ทำไมถึงอยากกลับไปเป็นตัวเองที่มีผม?
“มันเรื่องเดียวกันที่ไหนกัน!”
เซี่ยเหวินหนานขมวดคิ้ว ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วพูดว่า
“มีผมแล้วดูดี ไม่มีผมแล้วดูไม่ดี”
นักพรตถามต่อ “ใครเป็นคนดู?”
เซี่ยเหวินหนานชะงักไป
คนอื่นเป็นคนดูงั้นเหรอ?
สำหรับเซี่ยเหวินหนานแล้ว ความเห็นของคนอื่นสำคัญจริง ๆ หรือ
ในแง่หนึ่ง เขาก็เป็นตัวตนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกแล้ว