ไม่นาน เย่ไป๋ก็แจ้งเทพมารทุกองค์เสร็จเรียบร้อย
ส่วนจะมาตอนไหน แล้วมาถึงแล้วจะไปที่ไหน เขาไม่ได้พูดสักคำ
เซียวเหยาก็ไม่ได้ถาม
ตอนเย่ไป๋กลับถึงดาวสีน้ำเงิน ในป่านิรันดร์ก็ไม่เหลือร่องรอยของเซียวเหยาแล้ว
จากประสบการณ์ของเย่ไป๋ พี่สามคงกลับเมืองหนานเจียงไปแล้ว
เย่ไป๋กลับไปที่บ้านของตัวเองในเมืองหนานเจียงก่อน
“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?!”
เย่ไป๋มองภาพตรงหน้าแล้วนิ่งเงียบไป
บ้านของเขาดูเหมือนถูกขโมยขึ้น แต่ก็เหมือนไม่ได้ถูกขโมย
ในบ้านสะอาดมาก สะอาดจน...ข้าวของส่วนใหญ่หายไปหมด
เย่ไป๋ยังไม่ทันได้โมโห ก็เห็นสวี่ชิงเฟิงกับคนอื่น ๆ ยกเฟอร์นิเจอร์ชุดใหม่กลับมา
สวี่ชิงเฟิง จอมสงครามขั้นเก้าผู้ยิ่งใหญ่ กำลังยกโซฟาตัวหนึ่ง ส่วนท่านสองอิ่งนอนอยู่บนโซฟา
เย่ไป๋กลอกตา “โซฟาตัวเดิมของฉันล่ะ?”
ท่านสองอิ่งรีบกระโดดลงจากโซฟา แล้วยกมือขึ้น
“ฉันรู้! ฉันรู้!”
เย่ไป๋ส่งสายตาให้กำลังใจอีกฝ่าย บอกให้พูดต่อ
ขณะเดียวกัน มือของเย่ไป๋ก็วางอยู่บนกระบี่เทียนหวัง พร้อมลงมือได้ทุกเมื่อ
ท่านสองอิ่งประกาศคำตอบอย่างภาคภูมิใจ
“ฉันกินไปแล้ว!”
ตูม—
แรงปะทะจากการต่อสู้ระหว่างเย่ไป๋กับอิ่งสองสะเทือนจนสวี่ชิงเฟิงกระเด็นไปทันที!