เจ้าหมาขาวที่กำลังลุกไหม้มองเย่ไป๋ตาละห้อย หวังให้เย่ไป๋ช่วยพูดเข้าข้างมันสักสองสามคำ
มันรู้ตัวตนที่แท้จริงของเด็กน้อยตรงหน้าอยู่แล้ว
ถ้าเด็กน้อยคิดจะกินมันจริง ๆ...
จะดึงมันออกมาได้ทั้งตัวหรือเปล่านะ?
เจ้าหมาขาวเริ่มขบคิดเรื่องนี้
เย่ไป๋กระแอมเบา ๆ ลูบหัวเด็กน้อยแล้วเกลี้ยกล่อมว่า
“นี่ไม่ใช่ของกินนะ”
“อ้อ...”
เด็กน้อยเช็ดน้ำลาย ดูผิดหวังอยู่ไม่น้อย
พี่ชายใหญ่บอกว่ากินไม่ได้ งั้นก็ไม่กินแล้วกัน
เจ้าหมาขาวที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด ขาทั้งสี่อ่อนยวบ ทรุดลงกับพื้น
“ช่วยพี่ชายใหญ่หน่อย เอาไฟนี่ออกไปที”
ความคิดของเย่ไป๋เรียบง่ายมาก
เปลวไฟบนตัวอิ่งสามมาจากดวงอาทิตย์แห่งห้วงลึกอันแข็งแกร่งที่สุด
พูดอีกอย่างก็คือ เดิมทีมันเป็นส่วนหนึ่งของพลังเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุด
พลังของเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุด จะให้ใครก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ?
ลองถามดูสิ ใต้หล้านี้จะมีใครเหมาะกับการกลืนกินเปลวไฟนี้ไปมากกว่าเด็กน้อยอีก?
แม้เย่ไป๋จะอ่อนแอไปหน่อย แต่เรื่องกล่อมเด็กน้อย เขาอาจเป็นจอมพลังที่เก่งที่สุดก็ได้!
[เป็นไปได้ไหมว่าจอมพลังคนอื่นไม่จำเป็นต้องกล่อมเด็กน้อย?]
เย่ไป๋:......
เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเด็ดขาด!