เงินเหรอ?
เหล่าเทพมารมองหน้ากัน ตาโตจ้องตาโต แต่จ้องเท่าไรก็จ้องเงินสักเหรียญไม่ออกมา
ในฐานะเทพมาร พวกเขาเคยใช้เงินของมนุษยชาติที่ไหนกัน?
อีกอย่าง ใครจะกล้ารับเงินจากพวกเขา?
ทั้งชีวิตของเทพมารไม่เคยต้องมาเจอความน้อยเนื้อต่ำใจแบบนี้!
เทพมารใหญ่ขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า “เดินไปเลยเถอะ แค่แป้งทอดไม่กี่ชิ้น จะเรื่องใหญ่สักแค่ไหนกัน?”
ติดหนี้ก็ช่างมันสิ
อย่างไรเสีย ต่อให้เอาชีวิตไปใช้หนี้ที่พวกเขาติดค้างมนุษยชาติ ก็ยังไม่แน่ว่าจะใช้หมด
จะถูกประหารอยู่แล้ว ยังจะมาใส่ใจแป้งทอดไส้ผลไม้ไม่กี่ชิ้นอีกหรือ?
เทพมารองค์ที่ห้ายังไม่ทันพูด เสียงเนือย ๆ เสียงหนึ่งก็ดังมาจากข้างทาง
“พี่สามของฉันซื้อแป้งทอดร้านนี้ ยังจ่ายเงินเลย”
เหล่าเทพมารหันไปมองคนพูด
เห็นชายชุดขาวเหน็บกระบี่ยาวไว้ที่เอวกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ริมถนน มือหนึ่งแกล้งคนบ้า อีกมือก็ลูบหัวเจ้าหมาขาว
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมาคนเดียว เหล่าเทพมารก็ชะงักอีกครั้ง
อสูรกล้าหาญขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
ถึงกับกล้ามาปรากฏตัวต่อหน้าเทพมารทั้งห้าองค์!
เหล่าเทพมารฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า เซียวเหยาอยู่ในเมืองหนานเจียง แบบนี้ก็ไม่มีปัญหาแล้ว
เหตุผลเดียวที่อสูรกล้าวางท่า ก็เพราะมีผู้หนุนหลัง
ในเมื่ออสูรพูดออกมาแล้ว วันนี้ถ้าไม่จ่ายเงิน เกรงว่าคงจบไม่สวยแน่
ระหว่างที่เหล่าเทพมารกำลังจนปัญญา