วันนั้น อสูรเข้าสู่ห้วงลึกอันแข็งแกร่งที่สุด
มนุษยชาติไม่ได้รับข่าวคราวจากอสูรอีกเลย
ทุกสิ่งเกี่ยวกับเขาหายไปจนหมด ทั้งเจ้าหมาขาว พื้นที่ส่วนตัว หออสูร...
ยอดฝีมือของมนุษยชาติเคยลองเข้าไปตรวจสอบห้วงลึกอันแข็งแกร่งที่สุด แต่ก็ไม่พบอะไรเลย
แม้แต่จอมสงครามสวรรค์ระดับสูงสุด ก็ยังเข้าใกล้ห้วงลึกอันแข็งแกร่งที่สุดไม่ได้ ก่อนจะถูกสายฟ้าผลักไสออกมา
ผู้คนยากจะตัดสินว่าศึกครั้งนี้ยังดำเนินต่อไป หรือเป็นเพียงแรงสะเทือนจากการต่อสู้ที่จบไปแล้ว
หากสายฟ้าระดับนี้เป็นเพียงแรงสะเทือนจากการต่อสู้...
อีกคำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นมา:
อสูรแข็งแกร่งแค่ไหนกันแน่?
คำถามนี้ไม่มีวันได้คำตอบ
เวลาครึ่งปีผ่านไปในพริบตา
ครึ่งปีนี้ดูเหมือนจะทรมานแสนสาหัส แต่ความจริงก็ทรมานแสนสาหัส
เสวียจิ่วยังไม่ฟื้น อู๋เหินยังไม่กลับมา ส่วนเซียวเหยากับผีเสื้อก็ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน
อสูร ผู้เป็นจอมพลังเพียงคนเดียวของมนุษยชาติ หลังเข้าไปในห้วงลึกอันแข็งแกร่งที่สุด ก็ไม่มีข่าวคราวใดส่งออกมาอีก
ข่าวดีเพียงอย่างเดียวคือ:
อิ่งเก้ากำลังจะออกจากการกักตนแล้ว
ใช่แล้ว เขาใช้เวลาครึ่งปี ในที่สุดก็ปีนขึ้นมาครบ ชั้นที่ 99
บนชั้นที่ 99 อิ่งเก้าเห็นข้อความบนผนังทั้งสี่ด้าน
ข้อความจากเมิ่งยีน อู๋เหิน และเซียวเหยา
และ...ข้อความจากอสูร
“การไร้เทียมทานช่างเปล่าเปลี่ยวเหลือเกิน”
อิ่งเก้า:......
ให้ตายสิ ไอ้เด็กนี่ทำเท่ซะแล้ว!
ตลอดกว่า 30 ปีที่ผ่านมา อสูรพูดว่าเปล่าเปลี่ยวสักคำ ก็ไม่ได้เกินจริงเท่าไรนัก
จอมพลังทุกคนก็เป็นแบบนี้