ป่านิรันดร์
ข้างโลงศิลาหลังหนึ่ง
ราชันสวรรค์ฮั่วนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ย ดูซีรีส์รักหวานแหววตอนล่าสุด
เขาชอบดูแนวนี้แหละ
ปากจะร้ายก็เรื่องหนึ่ง แต่ของกินต้องหวาน!
เรียกได้ว่าเตรียมตัวเป็นเบาหวานมานานแล้ว
หลานเจ๋อเซียนดูแคลนงานอดิเรกของราชันสวรรค์ฮั่วอย่างยิ่ง ไม่เคยชายตามองโทรทัศน์แม้แต่แวบเดียว
แต่ถ้าราชันสวรรค์ฮั่วเปลี่ยนช่อง หลานเจ๋อเซียนจะพูดเสียงเย็นว่า
“เปลี่ยนกลับไป”
ถึงเขาจะไม่ดู แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้ฟัง
เซียนกระบี่ต้องมีศักดิ์ศรี!
ทั้งสองเฝ้าโลงศิลานี้มาครึ่งปีแล้ว
ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา โลงศิลาสงบนิ่งมาโดยตลอด ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ
ราชันสวรรค์ฮั่วถึงกับสงสัยว่าแผนชุบชีวิตเสวียจิ่วจะล้มเหลวหรือไม่
“หาว—”
ราชันสวรรค์ฮั่วหาวแล้วขยี้ตา
“เหล่าหลาน นายว่าเจ้าเก้าตายจริงไปแล้วหรือเปล่า?”
“พูดไร้สาระ”
หลานเจ๋อเซียนกลอกตา
“เขาตายสนิทแล้ว ตอนนี้กำลังฟื้นคืนชีพอยู่ไง”
พูดจบ หลานเจ๋อเซียนก็หาวตาม
ยอดฝีมือทั้งสองง่วงงุนจนผล็อยหลับไป
...
ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นกลางถนนอย่างกะทันหัน เขามองรอบข้างอย่างงุนงง
ทุกอย่างสงบ เรียบร้อย และกลมเกลียว...
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย
ดีที่ตอนนั้นไม่ได้ทำอะไรผิดพลาด
เขาเดินไปตามถนนต่อ
ผู้คนมองเขาด้วยความสงสัยอยู่บ้าง บางคนถึงกับใจกล้าเดินเข้ามาถามว่าชุดต่อสู้ที่เขาสวมซื้อจากที่ไหน
“แบบเมื่อร้อยกว่าปีก่อนเหรอ? ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย?”
“วัสดุแข็งแรงขนาดนี้ ต้องแพงมากแน่ ๆ เลยใช่ไหม?”