ระหว่างทางที่ส่งเทพมารกลับไป เย่ไป๋ปลอบเทพมารองค์ที่เก้าไปด้วย
“อย่าคิดมากเลย โลกเบื้องบน...ก็ใช่ว่าจะเป็นสถานที่ดีเสมอไป”
เย่ไป๋พูดจากใจจริง
ถ้าไม่เห็นแก่หน้าเสี่ยวจิ่ว เย่ไป๋คงไม่พูดมากถึงขั้นกำชับเทพมารองค์ที่เก้าเช่นนี้
สำหรับเย่ไป๋แล้ว ตอนนี้เขาอยากเอาคืนเทพมารองค์ที่เก้า ก็ยังไม่ถึงกับต้องยืมมือเซียวเหยา
จัดการเองก็พอ!
ตอนนี้เทพมารองค์ที่เก้าก็เริ่มจับต้นชนปลายได้บ้างแล้ว
เขาไม่ค่อยกล้าเชื่อใจนิสัยของเย่ไป๋นัก
แต่
นิสัยของเซียวเหยานั้น ใคร ๆ ก็ยอมรับ!
ก่อนหน้านี้เย่ไป๋พูดไว้ชัดเจนว่าเทพมารองค์ที่เก้ามีคุณต่อมนุษยชาติ ให้ดูแลเป็นพิเศษหน่อย
บางคนอาจคิดว่าเย่ไป๋กำลังประชดประชัน พูดกลับด้าน
ที่จริงเย่ไป๋กำลังประชดประชัน พูดกลับด้านอยู่จริง ๆ
แต่เซียวเหยาฟังไม่ออกนี่สิ!
เย่ไป๋พูดอะไร เซียวเหยาก็เข้าใจตามความหมายตรงตัว
ในเมื่อเย่ไป๋บอกว่าเทพมารองค์ที่เก้ามีคุณต่อมนุษยชาติ ถ้ามีคุณก็ต้องได้รับรางวัล
การให้อยู่ต่อก็คือรางวัล
เย่ไป๋เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน
“ถ้ามองแบบนี้ เราก็หายกันแล้วนะ พอนายอยู่ต่อ ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับมนุษยชาติอีก”