แม้แต่หมาก็ไม่ไปงั้นหรือ?
สีหน้าของเทพมารทั้งสี่ตนเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกเทพมารองค์ที่ห้าหยามน้ำหน้า
นิสัยเสีย ๆ ของพี่ห้า ทุกคนชินกันหมดแล้ว
ทว่าเสวียเหมิงสังเกตเห็นว่า สีหน้าของอสูรก็ดูย่ำแย่ไม่แพ้กัน
คราวนี้เสวียเหมิงถึงนึกขึ้นได้ว่าอสูรปฏิเสธที่จะไปโลกเบื้องบนมาแล้ว ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว!
ชั่วขณะนั้น เสวียเหมิงอยากบอกเทพมารองค์ที่ห้าสักประโยคว่า “พี่ ถูกต้องมากพี่!”
โลกเบื้องบนงั้นหรือ?
ก็แค่หมาขี้ประจบที่ถูกหมาปฏิเสธมาสองครั้งเท่านั้น!
แต่เย่ไป๋เป็นคนใจกว้างเพียงใด ย่อมไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อยอยู่แล้ว
[พูดราวกับว่านายถือสาได้อย่างนั้นแหละ]
ดวงตาเจ้าเล่ห์มีคำพูดหนึ่งที่ไม่ได้เอ่ยออกมา
ไม่มีปัญญาทำได้ต่างหาก รู้ไหม?
สถานการณ์ชัดเจนแล้ว นอกจากเทพมารองค์ที่ห้า เทพมารตนอื่น ๆ ล้วนยินดีออกจากสถานที่อันเป็นปัญหาแห่งนี้ แล้วมุ่งหน้าไปยังโลกเบื้องบน
“ฉันอยากไป”
“ฉันก็อยากไป”
“...”
เทพมารใหญ่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมรับออกมาว่าตนเองก็อยากไป
เสวียเหมิงแค่นหัวเราะ แกก็ได้แต่ฝันไปเถอะ
คิดจะหนีหรือ? หึ! ไม่มีทาง!
เรื่องของเทพมารใหญ่เป็นบัญชีที่ต้องสะสางให้จบ จะปล่อยค้างไว้ไม่ได้เด็ดขาด