“อ้าม—”
เย่ไป๋ลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วบิดขี้เกียจ
หลับคราวนี้ช่างสบายเป็นพิเศษ
ในฝัน เย่ไป๋ฝันว่าตัวเองเรียนรู้หุบเหวทองคำสำเร็จ มีทรัพย์สินมหาศาลเทียบเท่าจักรวาลสรรพสิ่ง แล้วก็ไล่ฟันเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดไปพร้อมกับจิ่วเย่และเสวียจิ่ว...
สรุปแล้ว นี่เป็นฝันดีสุด ๆ!
[โฮ่ง—]
เย่ไป๋กลอกตา ดวงตาเจ้าเล่ห์นี่ทำไมทำเสียงเหมือนหมาเลย?
เหลือเชื่อจริง ๆ!
ตอนเย่ไป๋เตรียมลุกขึ้น เขาก็มองใบไม้แห้งหนา ๆ ที่ปกคลุมผ้าห่ม แล้วตกอยู่ในภวังค์
เย่ไป๋:???
ฉันนอนหลับไปนานแค่ไหนกันวะ?!
ตื่นมาแล้วอย่าบอกนะว่าทุกอย่างจบเห่หมดแล้ว!
[ดวงตาแห่งการมองทะลุรายงานเวลาให้คุณ...]
พอเห็นเวลา เย่ไป๋ก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ยังดี แค่นอนหลับไป 36 ชั่วโมงเอง!
นอนนานขนาดนี้...ก็สมเหตุสมผลอยู่
เย่ไป๋ยังใจเย็นได้
นอนอยู่ใต้หอคอยนิรันดร์ปลอดภัยกว่าพื้นที่ส่วนตัวของตัวเองเสียอีก
ตัวตนที่สามารถลงมือทำอะไรลับหลังเซียวเหยาได้มีอยู่ไม่กี่คนบนโลกนี้!
พูดอีกอย่างก็คือ
ถ้าเซียวเหยายังไว้หน้าอีกฝ่าย เย่ไป๋ก็คงไม่มีแรงต่อต้านอะไรเหมือนกัน...
ช่างเถอะ
เย่ไป๋จิตใจมั่นคง ไม่ปล่อยให้เรื่องเล็กน้อยมากวนใจ
หลังตื่นนอน เขาจัดการข้อความจากโรงเรียนก่อน
“อาจารย์สวี่ช่วยต่อวันลาให้อัตโนมัติแล้วเหรอ?”
เย่ไป๋ตาเป็นประกาย อาจารย์สวี่นี่พึ่งพาได้จริง ๆ!
แบบนี้หน่วยกิตเข้าเรียนครบทุกสัปดาห์ของเย่ไป๋ก็จะไม่ถูกหัก
ได้หน่วยกิตครบทุกคาบนี่มันดีจริง ๆ!
ตอนอ่านนิยายออนไลน์ เย่ไป๋ก็เข้าใจหลักการข้อหนึ่งดี
นักเขียนบางคนที่ชอบอู้ อัปเดตงานก็แค่หวังเอาหน่วยกิตเข้าเรียนครบทุกวัน กำหนดไว้วันละสี่พันหรือหกพันตัวอักษร บีบออกมาทีละนิดเหมือนยาสีฟัน