พักเรื่องของกินไว้ก่อน
ขนมสายชิลเรียนรู้วิชาแตะทองแล้ว นี่เป็นเรื่องสำคัญสุด ๆ!
เย่ไป๋ยัดขนมถั่วเขียวสีทองอมเขียวใส่กระเป๋า จากนั้นประคองลิลิธไว้บนฝ่ามือ แล้วรับปากว่าจะชดเชยขนมถั่วเขียวให้อีกชุด
“แต่ของส่วนที่ฉันได้ตั้งแต่แรกยังไม่ได้กินเลยนะ!”
ลิลิธพูดอย่างมีเหตุผลเต็มเปี่ยม
เรื่องอู้เนี่ย ต้องยกให้เธอจริง ๆ
สุดท้าย
เย่ไป๋รับปากว่าจะซื้อขนมถั่วเขียวให้ลิลิธ 30 ชุด ขนมสายชิลถึงยอมหยุดร้องไห้
กายอิน เดรากูลา:......
หรือจะฆ่าเธอทิ้งไปเลยดี?
มีชีวิตอยู่แล้วน่าอับอายเกินไปไหม...
แม้แต่เดรากูลาซึ่งเป็นคนทรยศของเผ่าโลหิตยังทนดูต่อไม่ไหว แสดงให้เห็นว่าเรื่องนี้เลวร้ายแค่ไหน!
ห้านาทีต่อมา ลิลิธทำตามที่เย่ไป๋บอก ใช้กีบหมูแตะพลังแห่งธรรมชาติ
“ว้าว—ไม้เวทย์สีทอง!”
เย่ไป๋ไม่อยากเชื่อเลยว่า ตัวเองลองแตะตั้งไม่รู้กี่ครั้งก็ไม่สำเร็จ!
แต่พอเป็นลิลิธ กลับสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรก!
สมแล้วที่เป็นเจ้าหมูน้อยนำโชค ผู้กินใบไม้สี่สิบแฉก!
เย่ไป๋สั่งให้กู่จินเอาของมาให้ลิลิธแตะทองทุก ๆ ห้านาที
แรงงานชั้นดีขนาดนี้ ถ้าไม่รีดใช้งานให้คุ้ม เย่ไป๋คงทำให้แก่นกำเนิดแห่งความโลภต้องผิดหวัง!
เมื่อมองพลังแห่งธรรมชาติฉบับทองคำที่ได้คืนมา เย่ไป๋ก็พึงพอใจจนไม่ต้องการอะไรอีก!
ต่อจากนี้ เขามีเรื่องเดียวที่ต้องทำ:
หลอมรวมแก่นกำเนิดแห่งความโลภ!
แก่นกำเนิดแห่งความโลภไม่เหมือนต้นกำเนิดปีศาจ
มันไม่มีข้อจำกัดด้านเผ่าพันธุ์!
ทุกเผ่าพันธุ์ล้วนโลภ!
มีเพียงคนที่โลภมากพอเท่านั้น ถึงจะหลอมรวมแก่นกำเนิดแห่งความโลภได้!