คำพูดของเดรากูลาลอยเข้าหูเย่ไป๋อย่างเป็นธรรมชาติ
แต่เขาไม่ได้แสดงท่าทีอะไร และไม่ได้หันมารีดไถเดรากูลากลับ
ตลกน่า
เดรากูลาที่ถูกรีดจนเกลี้ยงไปนานแล้ว ไม่มีอะไรให้เย่ไป๋ลงมืออีก
เดรากูลารู้เรื่องนี้ดี จึงค่อย ๆ ใจกล้าขึ้น
จากมุมมองของเดรากูลา
เขาภักดีต่ออสูรอย่างหมดใจ มอบทรัพย์สินทั้งหมดให้ แถมยังขายวิญญาณให้อสูรด้วย
อสูรไม่ได้เป็นปีศาจจริง ๆ ที่มีความสุขกับการทรมานลูกน้องเสียหน่อย
อสูรเมตตาลูกน้องที่ไม่มีเงินมาโดยตลอด นับว่าเป็นเจ้านายที่ดีคนหนึ่ง
แวมไพร์หลายคนพูดว่า การได้ทำงานใต้อำนาจอสูรคือบุญวาสนาที่สั่งสมมาหลายชาติ
ดังนั้น เมื่อไม่มีอะไรให้รีดไถ เดรากูลาย่อมปลอดภัยแน่นอน!
ถึงจะมีอะไรให้รีดไถ ก็ไม่ต้องกังวลนัก
จอมมารอสูรจะรีดเอาไปในไม่ช้า
ไม่เหลือแกะไว้ข้ามคืนสักตัว!
วิธีทำให้ตัวเองเสียหายและเสื่อมเสียแบบนี้ แท้จริงแล้วมีไว้เพื่อกระชับความสัมพันธ์กับจอมมารอสูร
แน่นอนว่า
กายอินมองออกถึงความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเดรากูลาเช่นกัน
แต่เขาเป็นถึงเจ้าชายแวมไพร์ต้องห้ามแห่งเผ่าโลหิต จะทำเรื่องต่ำช้าเช่นนั้นได้อย่างไร?
เขาไม่ยอมลดตัวทำเด็ดขาด!
กายอินเชื่อมาตลอดว่าทั้งสองฝ่ายต่างใช้ประโยชน์จากกันและกัน เป็นความสัมพันธ์แบบร่วมมือกันแล้วได้ประโยชน์ทั้งคู่
ที่จริงอสูรก็คิดเช่นนั้น
เพียงแต่
ความหมายของการได้ประโยชน์ทั้งคู่ในแบบที่อสูรเข้าใจนั้น ไม่ค่อยเหมือนกับที่คนทั่วไปเข้าใจ
หลังจากลองใช้[ซื้อขายนรก]ไปหลายครั้ง เย่ไป๋ก็ผ่านช่วงตื่นเต้นแรกเริ่มมาได้ในที่สุด