10 นาทีต่อมา ผู้สมัครคนที่สองก็มาถึง
ลู่หย่วน
อายุประมาณ 25 ปี อยู่ในช่วงวัยทองแห่งการปั่นโค้ดของโปรแกรมเมอร์
สวมเสื้อเชิ้ตลายตารางที่ซีดจากการซัก กางเกงยีนส์ สะพายเป้
ผมยุ่งเหมือนรังนก แต่ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้าราวไฟสปอตไลต์
หลังเข้ามา เขาไม่ได้สังเกตการตกแต่งก่อน และไม่ได้จ้องอายุของเย่เฉินด้วยความตะลึง
ประโยคแรกของเขาคือ
"คุณเย่ครับ ได้ยินจากที่ปรึกษาจางว่า พวกคุณจะทำเกมมือถือเหรอครับ"
เย่เฉินมองเขาแล้วยิ้ม
"ใช่"
"เคยทำมาก่อน?"
ลู่หย่วนนั่งลง วางกระเป๋าลงข้างเท้า
"เคยครับ"
"แต่บริษัทเจ๊งไปแล้ว"
เขาพูดตรงๆ ไม่มีปิดบัง
เย่เฉินกลับยิ่งสนใจ
"เจ๊งเพราะอะไร"
ลู่หย่วนยิ้มเจื่อน
"เจ้าของไม่เข้าใจเกม"
"เงินมีแค่พอทำสามเดือน ดันจะเอาโปรเจกต์สามปี"
"หลังๆ จ่ายเงินเดือนไม่ได้ ทีมก็เลยกระจายกันไป"
เย่เฉินหัวเราะออกมาโดยตรง
"สไตล์คลาสสิกเลย ฝีมือไม่ถึงแต่ใจรัก ยอดเงินในบัตรแบงก์สู้ความฝันไม่ไหว"
ลู่หย่วนก็ถูกทำให้หัวเราะตาม
"ประมาณนั้นแหละครับ"
บรรยากาศผ่อนคลายลงไปมากในทันที
เย่เฉินเลื่อนขวดน้ำแร่ไปให้
"ถ้าเป็นคุณ คุณจะเลือกโปรเจกต์ยังไง"
ลู่หย่วนครุ่นคิดเล็กน้อย
"เริ่มจากอะไรที่เบาๆ ก่อน"
"ระบบการเล่นเรียบง่าย ฟีดแบ็กชัดเจน ระยะพัฒนาไม่นาน"
"ดีที่สุดคือภายในหนึ่งเดือนเอาขึ้นทดสอบได้"
"อยู่รอดได้ก่อน แล้วค่อยคิดขั้นต่อไป"
เย่เฉินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ
คำพูดนี้ไม่หรูหรา
แต่ถูกต้องมาก
คนที่ถูกบริษัทสตาร์ตอัปสั่งสอนมา มักจะไว้ใจได้มากกว่าคนที่เขียนเรซูเม่สวยๆ อย่างเดียว
เย่เฉินถามต่อ
"ถ้าผมให้คุณทำเกมเล็กแนวคลิกๆ"