จ้าวเผิงหาวหวอด ปากพล่ามไปเรื่อย
"โค้ช พวกเราไปสำรวจเทคโนโลยีแห่งอนาคตมาแหละ"
"หยุดกวนได้แล้ว รีบขึ้นรถมาฝึกถอยเข้าช่องเลย ใช้ช่วงเช้าที่อากาศยังเย็นอยู่!"
โค้ชหลี่ใช้พัดใบตาลตีประตูรถเบาๆ เร่งอย่างขำๆ
เสิ่นอันหรานวันนี้มาเร็วมาก
เธอสวมเสื้อกันแดดสีขาวแบบบางพิเศษ รูดซิปแค่ครึ่งเดียว
ข้างในเป็นเสื้อกล้ามกีฬาสีขาวล้วนทรงเข้ารูปสุดๆ
กระดูกไหปลาร้าเรียวสวยเผยให้เห็นเต็มที่
ส่วนโค้งเว้าที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างอวบอิ่มขึ้นมา ทำให้เสื้อกล้ามรัดแน่นตึงเปรี๊ยะ
ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์ขาสั้นสีอ่อน
ขาเรียวยาวขาวเนียนโชว์ออกมาอย่างไม่ปิดบัง
น่องได้สัดส่วน ไม่มีเนื้อส่วนเกินแม้แต่น้อย
อ่อนเยาว์ สะอาดสะอ้าน แต่แฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างที่น่าตกใจ
เห็นเย่เฉิน เสิ่นอันหรานพยักหน้าให้เล็กน้อย
ถือว่าเป็นการทักทาย
เย่เฉินเดินไปนั่งบนม้านั่งเล็กใต้ร่มไม้ ยิ้มสดใสเป็นประกายให้เธอ
จากนั้นก็เอนกายพิงลำต้นไม้อย่างเกียจคร้าน ไม่ใส่ใจอะไร
จ้าวเผิงขึ้นรถเป็นคนแรก
เป็นไปตามคาด ไม่ถึงสองนาทีดับเครื่องติดกันหลายรอบ
แต่โค้ชหลี่อารมณ์ดีมาก ไม่ได้โมโหเลย กลับแนะอย่างใจเย็นอยู่ที่เบาะข้างคนขับ
"เจ้าจ้าว ใจเย็นๆ ครัทช์ต้องค่อยๆ ยกทีละนิด"
"วางส้นเท้าให้แน่น หาจุดกึ่งคลัตช์ให้เจอ ค่อยเป็นค่อยไป ลองหลายๆ ครั้งก็จะเริ่มรู้เอง"