สิบนาทีต่อมา
“บ้า! ไอ้ท่อนี่มันขยับได้แน่! เมื่อกี้มันหดลงไป!” จ้าวเผิงทุบโต๊ะดังปัง หน้าแดงก่ำ
“นี่มันนกสมองกลวงหรือเปล่า! ตกลงมาเร็วเกินไปแล้ว!”
“ฉันไม่เชื่อหรอก! เอาอีกรอบ! นักดาบมือหนึ่งเซิร์ฟเวอร์แห่งชาติอย่างฉัน จะมาโดนนกพิกเซลครอบงำเนี่ยนะ?”
เย่เฉินกอดอก มองจ้าวเผิงต่อสู้กับหน้าจออย่างเอาเป็นเอาตาย มุมปากยกยิ้มมากขึ้นเรื่อยๆ
ได้เรื่องแล้ว
หัวใจของเกมนี้คือการเข้าถึงที่ง่ายมาก แต่ขณะเดียวกันก็ทรมานสุดๆ
ยิ่งตายยิ่งติด เหมาะกับพวกเล่นห่วยแต่ชอบเล่น
“พอแล้ว คืนมาเถอะ มือเกรดห่วยแบบนายไม่เหมาะเล่นหรอก” เย่เฉินแกล้งเอื้อมมือไปหยิบมือถือ
“อย่าเพิ่ง! ตานี้ฉันจะทำลายสถิติห้านาทีแล้ว! ใครมือห่วย!” จ้าวเผิงบิดตัว ปกป้องมือถือไว้แน่น ลูกตาแทบถลน
เย่เฉินหัวเราะแล้วดึงมือกลับ ปล่อยให้เขาทรมานต่อไป
จ้าวเผิงเล่นอย่างหัวชนฝาอยู่หนึ่งชั่วโมงเต็ม สถิติสูงสุด: สิบสองนาที
เมื่อเขาวางมือถือลงในที่สุด ร่างกายก็ทรุดฮวบราวกับขาดน้ำบนเก้าอี้ นิ้วโป้งยังกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้
“เฉินจื่อ เกมนี้มันบ้ามาก ผิดมนุษย์ชัดๆ!” จ้าวเผิงหายใจหอบ มองเย่เฉินเหมือนเห็นผี “นี่นายทำจริงๆ เหรอ?”
“ของแท้แน่นอน”
“ไม่ใช่ เฉินจื่อ สมองนายมันทำงานยังไงกันแน่? นายไปหัดทำนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?”