เย่เฉินบิดฝาน้ำแร่ ดื่มอย่างใจเย็น
“ทำเป็นประทับใจน่ะ เอาไปขึ้นเงินได้ไหมล่ะ”
จ้าวเผิงถูกสะกิด อ้าปากค้าง ครู่หนึ่งก็นึกคำพูดไม่ออก
“ฉันทำไอ้นี่ขึ้นมาก็เพื่อหาเงิน ไม่ใช่เพื่ออวด”
เย่เฉินหันมามองจ้าวเผิง แววตาลึกซึ้ง ตบบ่าเพื่อนรัก
“เรื่องนี้ตอนนี้มีแค่นายที่รู้”
“อย่าเอาไปพูดเรื่อยเปื่อย โดยเฉพาะในกรุ๊ปห้อง อย่าพูดแม้แต่คำเดียว”
จ้าวเผิงเกาหัว งุนงง
“บอกพ่อแม่ฉันก็ไม่ได้เหรอ”
“ไม่ได้”
เย่เฉินหมุนฝาขวดปิดสนิท น้ำเสียงเปี่ยมอำนาจควบคุมเด็ดขาด
“นายจะไปบอกคนอื่นตอนนี้ ว่าฉันอาศัยนกพิกเซลภาพแตกเป็นภาพเบลอ ๆ ตัวเดียว หาเงินได้วันละหลายหมื่น”
“คนอื่นไม่คิดว่าฉันเจ๋งหรอก”
“มีแต่จะคิดว่านายสมองเป็นน้ำ ควรไปแผนกจิตเวช”
จ้าวเผิงพยักหน้ารัว เห็นด้วยอย่างสุดซึ้ง
“เข้าใจละ”
“รวยเงียบ ๆ นายสบายใจได้ ปากฉันแน่นสนิท”
ไม่กี่วันต่อมา ชีวิตเรียบง่ายสม่ำเสมอมาก
กลางวันไปฝึกขับรถที่โรงเรียนสอนขับรถ
โค้ชหลี่ก็เป็นคนอารมณ์ดีอยู่แล้ว พอเห็นเย่เฉินรู้สึกถึงรถได้ดีเยี่ยม ท่าทียิ่งยิ้มแย้ม สุดท้ายก็โยนกุญแจให้ ให้เขาหัดขับตามสบาย
ส่วนเสิ่นอันหราน ภายใต้คำแนะนำสั้น ๆ เรียบง่ายและเป็นกันเองของเย่เฉินบ้างครั้งคราว
การถอยหลังเข้าช่องก็ไม่ดับเครื่องอีกเลย