"โอ๊ก! พระเจ้า!"
"หลี่เฮ่า! นายเลี้ยงพวกเราด้วยน้ำมันกากหมู!"
"โอ๊ก...ฉันต้องไปโรงพยาบาลล้างท้อง!"
คนกว่ายี่สิบอ้วกกันอย่างกับโลกแตก ภาพช่างน่าดูเหลือเกิน
หลินหว่านฉิงหน้าซีดเผือด รีบเอามือปิดจมูกปาก ถอยหลังกรูด หลีกหนีภาพราวกับนรกบนดินนี้
วันนี้เธอใส่เดรสสีเหลืองอ่อนเข้ารูป เพราะตกใจจึงหายใจหอบเล็กน้อย
เอวบางที่ดูเหมือนใช้สองมือโอบก็จะหลุดและส่วนโค้งเว้าที่เริ่มได้รูปถูกเน้นให้เห็นชัด เส้นสายอ่อนช้อยที่คดเคี้ยวสวยงามยังคงสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง
มองดูเพื่อนร่วมชั้นที่อ้วกเละเทะไปทั่ว ในใจเธอพลันรู้สึกราวกับรอดตายมาได้
โชคดี! โชคดีจริง ๆ ที่เมื่อกี้เธอไม่ได้แตะต้องกับข้าวสักคำ! ไม่งั้นคนที่ฟุบอยู่บนโต๊ะอ้วกจนน้ำดีออกมาคงเป็นเธอแทน!
ตั้งสติได้ ใบหน้าใสซื่อของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขยะแขยง หันขวับไปจ้องหลี่เฮ่าเขม็ง ในแววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างที่สุด
หลี่เฮ่าทรุดตัวนั่งบนเก้าอี้ทั้งตัว แววตาว่างเปล่า หน้าซีดราวกับศพ
เขาไม่เพียงแต่โชว์พาวไม่สำเร็จ ยังกลายเป็นคนบาปทรยศคนทั้งห้อง
ใช้เงินตัวเองทั้งหมด อาสาเลี้ยงเอง เลี้ยงเพื่อนร่วมชั้นทั้งห้องด้วยเนื้อหมูตายกับน้ำมันกากหมู
นี่คือช่วงเวลาแห่งความตายทางสังคมครั้งยิ่งใหญ่และหมดจดที่สุดในชีวิตของเขาแน่นอน
เย่เฉินยืนอยู่หน้าประตู
เขายังไม่ได้ติดกลิ่นเหม็นแม้แต่ปลายเสื้อผ้า สะอาดสะอ้านจนไม่เข้ากับห้องส่วนตัวที่วุ่นวายนี้
มองดูหลี่เฮ่าที่อเนจอนาถ เย่เฉินมีรอยยิ้มสดใสเป็นกันเองบนใบหน้า ทำทีเป็นเด็กหนุ่มไร้เดียงสาพูดหยอกว่า:
"ท่านเฮ่า มื้อเลี้ยงอำลานี้กินกันแปลกดีจริง ๆ นะ ทำให้ท่านเสียตังค์แย่เลย"
พูดจบ เย่เฉินก็ตบมือ จากนั้นก็สาวเท้าเดินออกจากโรงแรมอิ๋งปินอย่างเท่ ๆ โดยไม่หันกลับมามอง