แดดเริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ไอร้อนจากพื้นถนนแผดเผาจนคนแทบจะเป็นลม
เย่เฉินตบมือแล้วลุกขึ้นยืน
“ผมไปซื้อน้ำนะ พวกนายอยากได้อะไร?”
จ้าวเผิงรีบยกมือขึ้นทันที
“โค้กเย็น! ยิ่งเย็นยิ่งดี!”
เย่เฉินหันไปมองเสิ่นอันหราน
เสิ่นอันหรานยกขวดน้ำพลาสติกใสในมือขึ้นเล็กน้อย
“ฉันเอาน้ำมาด้วย”
ในขวดเป็นน้ำอุ่น
เย่เฉินไม่ได้พูดอะไรต่อ หันหลังเดินไปที่ร้านขายของชำตรงประตูโรงเรียนสอนขับรถ
ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็เดินกลับมาพร้อมถุงพลาสติกสีดำ
จ้าวเผิงรีบคว้ากระป๋องโค้กเย็นที่มีหยดน้ำเกาะอยู่ ดึงฝาเปิดแล้วกระดกขึ้นดื่มทันที
“สดชื่น!”
เย่เฉินไม่สนใจเขา เดินไปหาโค้ชหลี่ก่อน ยื่นกระทิงแดงเย็นให้หนึ่งกระป๋อง
“โค้ชครับ ดื่มแก้เหนื่อย”
โค้ชหลี่รับไป มองกระป๋องเครื่องดื่มแวบหนึ่ง
“หนุ่มน้อยนี่รู้จักเอาอกเอาใจคนดีนี่”
“อากาศร้อน ครูต้องตากแดดสอนพวกเราอย่างอดทน ลำบากมากครับ”
เย่เฉินพูดพลางนั่งลงใต้ร่มไม้ด้วยรอยยิ้ม