เย่เฉินเชื่อมต่อเน็ตในร้าน เริ่มตั้งค่าสภาพแวดล้อมสำหรับพัฒนา
ชาติก่อนเขาเขียนโค้ดมาเป็นสิบ ๆ ปี ตรรกะพื้นฐานพวกนี้ฝังอยู่ในสมองหมดแล้ว
แถมตอนนี้ยังมีความทรงจำมหาศาลเกินคนธรรมดาคอยหนุน ไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยด้วยซ้ำ
สร้างโปรเจกต์ใหม่
ตั้งชื่อ: แองกรี้เบิร์ด
เขาวางมือทั้งสองบนคีย์บอร์ด เสียงกดแป้นดังขึ้นในห้องวีไอพี
ไม่มีสะดุด ไม่มีติดขัด
โค้ดทีละบรรทัด ๆ พรวดพราดขึ้นบนหน้าจออย่างรวดเร็ว
โปรแกรมเมอร์ทั่วไปเขียนโค้ดต้องใช้สองจอเทียบดูเอกสารอินเทอร์เฟซ แต่เย่เฉินใช้แค่ความทรงจำชัดเจนในหัวป้อนออกมาตรง ๆ สถาปัตยกรรมพื้นฐานและการตัดสินของเอนจินฟิสิกส์ไหลลื่นเป็นเส้นเดียว
จ้าวเผิงเล่นจบหนึ่งดันเจียน ถอดหูฟังยืดคอ หันไปมองจอเย่เฉิน เห็นตัวอักษรกับสัญลักษณ์เต็มจอจนตาลาย
"เฉินจื่อ นี่นายทำอะไรน่ะ เดอะเมทริกซ์รึไง"
"เขียนเกมเล็ก ๆ เล่นน่ะ" เย่เฉินไม่แม้แต่จะเงยหน้า
"ก็จอดำ ๆ ของนายนี่จะเขียนเกมอะไรได้ งูกินหางเหรอ" จ้าวเผิงไม่สนใจเลย หยิบน้ำขึ้นมาจิบ
"ฉันว่านายก็ใช่ย่ะ สอบเกาเข่าได้คะแนนสูงขนาดนี้ ไม่ใช่ควรพักผ่อนให้เต็มที่รึไง ดันมาเคาะคีย์บอร์ดที่ร้านเน็ต เป็นพวกชอบทรมานตัวเองหรือไง"
เย่เฉินกดโค้ดตัดสินบรรทัดสุดท้าย มุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์มั่นใจสุด ๆ กระดิกนิ้วเรียวยาวเบา ๆ "นายไม่เข้าใจหรอก นี่เรียกว่าการสะสมทุนดั้งเดิม"