วันที่ 16 สิงหาคม
ตีห้าครึ่ง
ฟ้ายังไม่สว่างดี ทางเดินในชุมชนเก่าเงียบสงบ ไฟเสียงไม่ยอมติดด้วยซ้ำ
เย่เจี้ยนกั๋วแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เดินวนในห้องนั่งเล่นหลายรอบ
วันนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวที่เก็บไว้ก้นตู้
รองเท้าหนังขัดเงาวาว
หัวก็เอาน้ำลูบ หวีเสยไปด้านหลังเรียบแปล้
ใครไม่รู้คงนึกว่าวันนี้เขาจะไปร่วมการประชุมสำคัญอะไรสักอย่าง
เย่เฉินลากกระเป๋าเดินออกจากห้อง เห็นท่าทางพ่อตัวเองก็ขำออกมา
"พ่อครับ พ่อไปส่งผมที่สถานีรถไฟ ไม่ใช่ไปดูตัว"
"แต่งตัวเนี้ยบซะขนาดนี้"
เย่เจี้ยนกั๋วปรายตามองเขา อกตั้งตรง
"แกจะไปรู้อะไร"
"ไปส่งลูกชายเข้ามหาวิทยาลัย จะให้แต่งซกมกได้ไง"
"ถ้าที่สถานีมีคนถามมาแล้วฉันบอกว่าลูกชายฉันไปเจียวทงเซี่ยงไฮ้ ฉันใส่โทรม ๆ เขาจะเชื่อไหม"
เย่เฉินหลุดหัวเราะ
"เชื่อ เจอต้องเชื่อแน่นอน"
"บุคลิกพ่ออย่างนี้ มองก็รู้เป็นสหายเก่าแก่ที่เลี้ยงลูกจนเข้า 985 ระดับหัวกะทิได้"
เย่เจี้ยนกั๋วฟังแล้วมุมปากแทบจะยกขึ้น แต่ยังแกล้งทำเป็นจริงจัง
"เลกทะเล้น"
"รีบไปล้างหน้ากินข้าว"
ข้าวของไม่เยอะ
กระเป๋าล้อลากเก่าขนาดยี่สิบสี่นิ้วหนึ่งใบ กับเป้สีดำหนึ่งใบ
ในกระเป๋ามีแค่เสื้อผ้าเปลี่ยนไม่กี่ชุด
ที่กินที่จริงคือเนื้อวัวแห้งสองถุง ลูกไข่พะโล้ห่อใหญ่ และผักดองห่อพลาสติกอีกสองสามห่อที่เฉินซิ่วหลานยัดเข้ามาตั้งแต่เมื่อคืน