เย่เฉินเดินไปที่ช่องทางรถแท็กซี่ ต่อแถวอยู่ห้านาที ก็ขึ้นรถแท็กซี่คันหนึ่ง
คนขับเป็นชายท้องถิ่นอายุสี่สิบกว่า เสียงดังฟังชัด
“พ่อหนุ่ม จะไปไหน?”
เย่เฉินวางกระเป๋าเป้ไว้บนตัก
“ถนนหนานจิงซีลู่”
“แถวนั้นมีโรงแรมธุรกิจที่สะอาดหน่อยไหม?”
คนขับมองเขาผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง
เสื้อยืดธรรมดา กระเป๋าเดินทางเก่าๆ อายุก็ดูราวๆ สิบแปดสิบเก้าปี
มองยังไงก็เหมือนนักศึกษามหาวิทยาลัยที่เพิ่งมารายงานตัวที่เซี่ยงไฮ้
“พ่อหนุ่ม โรงแรมแถวถนนหนานจิงซีลู่น่ะไม่ถูกนะ”
“คืนนึงก็หลายร้อยแล้ว”
เย่เฉินพิงเบาะหลัง น้ำเสียงสบายๆ
“ไม่เป็นไร”
“ขอแค่สะอาดก็พอ”
คนขับฟังแล้วอึ้งไป
จากนั้นก็หัวเราะ
“โอเค ใจถึงดี”
“แถวนั้นมีโรงแรมเฉวียนจี้ เพิ่งเปิดเมื่อปีที่แล้ว ตกแต่งใช้ได้อยู่”
“คืนละสามร้อยกว่า รับได้ไหม?”
“ได้”
“ไปที่นั่นเลย”
รถแท็กซี่แล่นเข้าไปในกระแสจราจร
นอกหน้าต่างรถ ไฟรถบนสะพานลอยสว่างขึ้นทีละดวง
ตึกสูงในเขตหลู่เจียจุ่ยที่อยู่ไกลๆ เริ่มประดับประดาด้วยแสงไฟ
หอไข่มุกตะวันออกตั้งตระหง่านท่ามกลางแสงสนธยา ราวกับป้ายโฆษณาขนาดยักษ์ที่เมืองนี้ตั้งโชว์ไว้
เย่เฉินมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาสงบนิ่ง
เซี่ยงไฮ้ตอนนี้ ยังไม่แออัดเหมือนยุคหลังจากนี้
ค่าเช่าแถวจางเจียงยังไม่ถูกบริษัทยักษ์ใหญ่อินเทอร์เน็ตผลักให้พุ่งสูงลิบ
อินเทอร์เน็ตมือถือเพิ่งเริ่มเผยเขี้ยวเล็บ
วีแชทยังไม่ปรากฏตัว
วิดีโอสั้นยังไม่บูม
เดลิเวอรี แอปเรียกรถ เกมมือถือ โซเชียลมีเดีย การชำระเงิน ทุกสนามแข่งยังไม่ได้มีตัวตายตัวแทน