เย่เฉินโยนเป้สะพายหลังลงบนพื้น มือหนึ่งล้วงกระเป๋า เดินไปยืนหน้า หน้าต่างกระจกสูง
ด้านล่างคือสวนกลางของเขตอุตสาหกรรม
โปรแกรมเมอร์ใส่เสื้อลายสก๊อตสองสามคนถือกาแฟ เดินเร็วๆ เข้าไปในตึกฝั่งตรงข้าม
ไกลออกไปคือการจราจรบนถนนจางเจียง
ไกลกว่านั้นอีก มีตึกสูงสองสามหลังที่ยังสร้างไม่เสร็จ ปั้นจั่นหมุนเอื่อยๆ อยู่ข้างๆ
ที่นี่คือจางเจียงในปี 2010
ไม่มีความรู้สึกกดดันแบบที่ดินทุกตารางนิ้วมีค่าดั่งทองคำแบบยุคหลัง และไม่มีความบ้าคลั่งที่บริษัทอินเทอร์เน็ตยักษ์ใหญ่แย่งชิงตัวคน
จางเจียงตอนนี้ดูเงียบสงบ ถึงขั้นโล่งๆ เล็กน้อย
แต่เย่เฉินรู้ดีว่าอีกไม่กี่ปี ค่าเช่าที่นี่จะพุ่งสูงราวกับติดจรวด
อาคารสำนักงานที่นี่จะถูกบริษัทอินเทอร์เน็ตทยอยกันเข้ามาจนเต็ม
คนหนุ่มสาวมากมายจะลากสังขารอันอิดโรย มานั่งเขียนโค้ด เร่งส่งเวอร์ชัน และโต้รุ่งอยู่ในตึกพวกนี้
ชาติที่แล้ว เขาก็เป็นหนึ่งในฟันเฟืองที่ชีวิตห่วยแตกพวกนั้น
แต่ชาตินี้ การเป็นลูกจ้างมันเป็นไปไม่ได้หรอก
เขาจะเป็นเจ้ามือที่กำหนดกฎของเกม!
เย่เฉินดึงสายตากลับมา หยิบโน้ตบุ๊กแอปเปิลรุ่นท็อปออกจากกระเป๋า วางบนขอบหน้าต่างตรงๆ
ในออฟฟิศว่างเปล่า แม้แต่เก้าอี้สักตัวก็ไม่มี
เขาไม่รังเกียจ นั่งขัดสมาธิบนพรม หันหลังพิงหน้าต่างกระจกสูง เปิดหน้าจอ
จัดการธุระสำคัญก่อน
เขาสร้างระบบอีเมลบริษัทโดยใช้โดเมนของบริษัท
บัญชีผู้ดูแลระบบ, กลุ่มอีเมลแผนก, กลุ่มเทคนิค, กลุ่มปฏิบัติการ, ติดต่อฝ่ายการเงิน...
โครงสร้างพื้นฐานทั้งหมด จัดการเสร็จภายใน 20 นาที ตรรกะระดับล่างชัดเจนมาก
ชาติก่อนที่เป็นทาสทำงานในบริษัทใหญ่มาเป็นสิบปี เขารู้ดีว่าถ้าบริษัทเริ่มต้นมาอย่างยุ่งเหยิง ภายหลังจะต้องตามแก้ปัญหาอีกมากมายแค่ไหน