เย่เฉินยิ้มออกมา
รอยยิ้มนั้น ดูสดใสราวกับเด็กหนุ่มวัยสิบแปด
แต่คำพูดที่ออกจากปากเขา กลับทำให้นิ้วของจางปอชะงักค้างบนกระดาษ
“ไม่ต้องหาพวกนักศึกษาฝึกงานให้ผมนะ”
“ผมต้องการคนที่ทำงานได้ทันที”
จางปอนั่งตัวตรงขึ้น
“คุณเย่ คุณหมายความว่า...”
“เพิ่มอีกสามสิบเปอร์เซ็นต์จากราคาตลาด”
น้ำเสียงของเย่เฉินหนักแน่น
“นักพัฒนาฝั่งแอปเปิล เงินเดือนหนึ่งหมื่นสองถึงหนึ่งหมื่นห้า”
“ถ้าความสามารถดีมากเป็นพิเศษ ต่อรองได้ถึงสองหมื่น”
“ฝ่ายบริหารและธุรการ แปดพันถึงหนึ่งหมื่น”
“ค่าบริการบริษัทจัดหางานคิดตามกติกาปกติของพวกคุณ”
“แต่ผมมีข้อแม้อยู่ข้อหนึ่ง”
ลูกกระเดือกของจางปอกระตุก
“เชิญครับ”
เย่เฉินโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย นิ้วเคาะเบา ๆ บนโต๊ะสองครั้ง
“ภายในเจ็ดวัน ผมอยากเห็นรายชื่อผู้สมัครรอบแรก”
“ภายในสิบห้าวัน ตำแหน่งหลักต้องมีคนเริ่มงาน”
“ผมต้องการคนที่เริ่มงานได้ทันที”
“ไม่ใช่เด็ก ๆ มาที่นี่เพื่อเรียนรู้และเติบโต”
ห้องประชุมเงียบไปชั่วอึดใจ
รอยยิ้มแบบมืออาชีพของจางปอก็จางหายไปจากใบหน้า
ใบหน้าราวสิบแปดปี
ปากก็เอ่ยเงินเดือนเป็นหมื่นกว่าแล้ว
เจ็ดวันเจอคน สิบห้าวันเริ่มงาน
แถมยังระบุเจาะจงว่านักพัฒนาฝั่งแอปเปิล
นี่มันที่ไหนเป็นการเล่นขายของของนักศึกษามหาวิทยาลัย?
นี่มันพวกมีเงินมีโปรเจกต์พ่วงมาด้วย และเดินเข้าสนามมาเพื่อช่วงชิงเวลาอย่างชัด ๆ ต่างหาก
จางปอปิดสมุดบันทึก แล้วก็เปิดหน้าใหม่
ครั้งนี้ ท่านั่งของเขาดูตรงเรียบร้อยขึ้นเยอะ
“คุณเย่ สะดวกถามหน่อยไหมครับ ว่าโปรเจกต์ของบริษัทตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”