รถเคลื่อนตัวไปอย่างนุ่มนวลบนทางยกระดับ
ภายในห้องโดยสารเงียบสงบ กันเสียงอึกทึกจากภายนอก
จ้าวเผิงนั่งอยู่เบาะหลัง วางมือบนเข่า ร่างกายเกร็งตั้งตรง
เขาแอบลูบขอบเบาะหนังแท้ สัมผัสละเอียดนุ่มจนไม่กล้าออกแรง
ตึกระฟ้าที่ส่องประกายระยิบระยับด้านนอกหน้าต่างค่อยๆ เลื่อนผ่านไป กระจกผนังสะท้อนแสงแดด ส่องเข้าตาจนพร่า
“เฉินจื่อ พวกเราจะไปไหนกันเนี่ย”
จ้าวเผิงกลืนน้ำลาย ทำลายความเงียบในรถ
“กินข้าวไง บอกแล้วว่าจะเลี้ยง”
เย่เฉินถือพวงมาลัยด้วยมือเดียว สายตามองตรง น้ำเสียงสบายๆ
“อุตส่าห์มาไกล จะให้กินข้างทางก็ใช่ที่”
“ร้านข้างทางก็คุ้มดีนะ”
จ้าวเผิงบ่นงึมงำ มองป้ายรถเมอร์เซเดส-เบนซ์อันเด่นสะดุดตาตรงหน้า
“ดูท่าร้านนี้ค่าครองชีพน่าจะสูงนะ เพิ่งซื้อรถเสร็จ เงินตรึงมือไหม”
เย่เฉินหัวเราะ ใช้นิ้วเคาะพวงมาลัยเบาๆ
“บอกแล้วว่าไม่ต้องห่วง วันนี้ฉันจ่ายเอง นายแค่อ้าปากกินก็พอ”
“เซี่ยงไฮ้มีของดีตั้งเยอะ พานายมาเปิดหูเปิดตาซะหน่อย”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมอร์เซเดส-เบนซ์จอดอยู่หน้าร้านอาหารลับระดับหรูแห่งหนึ่งที่เดอะบันด์
พนักงานยกกระเป๋ารีบวิ่งเข้ามาเปิดประตูอย่างนอบน้อม
ตอนจ้าวเผิงลงจากรถ เท้าเหยียบพื้นหินอ่อนเงาวับ รู้สึกขาสั่นนิดๆ
ทั้งสองเดินตามพนักงานเสิร์ฟชุดคอจีนเข้าไปในห้องพรีเมียมสุดหรูด้านในสุด
ห้องตรงสู่แม่น้ำหวงผู่ ด้านนอกหน้าต่างบานใหญ่สูงจากพื้นจรดเพดาน เห็นหอไข่มุกตะวันออกและเรือเที่ยวในแม่น้ำเต็มสายตา