เย่เฉินเอนหลังพิงพนักโซฟาหนังแท้ตัวกว้าง มือคลึงแก้วแก้วไปมา ยิ้มสดใสเป็นธรรมชาติ
“ใช่แล้ว ฉันยังเป็นหนุ่มมหา’ลัยใส ๆ อยู่เลย”
เขารับมุกต่อทันควัน น้ำเสียงเจือแววกวนประสาไม่ใส่ใจ
“อีกไม่กี่วันก็ต้องตื่นไปฝึกทหารแต่เช้า ยืนตรงกลางแดดนี่เหนื่อยเป็นบ้าเลย”
มุกตลกนี้เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากลู่ลู่ไม่หยุด
เธอใส่ชุดเดรสสั้นเข้ารูป เอวคอดกิ่ว ทรวดอกอวบอิ่ม หุ่นสะบึม ชวนให้เลือดสูบฉีด ยามเข้าใกล้กลิ่นน้ำหอมก็ลอยตามมาด้วย
อีกฟากหนึ่ง บรรยากาศเริ่มคึกคักเต็มที่
น่าหว่านุ่งกระโปรงสั้นสีดำ เรียวขาขาวผ่องไซว้ไขว่กัน ปลายเท้าเกี่ยวรองเท้าส้นสูง กำลังง่วนอยู่กับการสร้างสีสัน
จ้าวเผิงซึ่งตอนแรกประหม่าขนาดวางมือวางเท้าไม่ถูก ในที่สุดก็ปล่อยตัวหลุดโลกภายใต้ฤทธิ์แอลกอฮอล์และอ้อมกอดสาวใส
หน้าแดงก่ำ ถกแขนเสื้อถึงศอก กำลังตะเบ็งเสียงแข่งเป่ายิ้งฉุบกับน่าหว่าน
“ห้าควินโส่ว! หกหกหก!”
จ้าวเผิงตะโกนจนเสียงแตก
น่าหว่านแพ้ ทำกระเง้ากระงอดยกแก้วดื่มรวดเดียว พลางตบไหล่จ้าวเผิงไปทีหนึ่ง
จ้าวเผิงยิ่งได้ใจจนล่องลอย
เย่เฉินยกน้ำผลไม้ขึ้นจิบ บางครั้งก็โยนมุกเด็ดติดตลกเข้าไป
เขาไม่มีท่าทางทุเรศแบบพวกเศรษฐีใหม่ แต่กลับสร้างบรรยากาศในห้องส่วนตัวให้คึกคักได้อย่างมาก
เขาคุมเกมอย่างอยู่หมัด
เสน่ห์ความเป็นชายแอลฟาที่เปล่งออกมาจากภายในสู่ภายนอก ทำให้ลู่ลู่กับน่าหว่านหันมามองบ่อย ๆ แม้แต่ความถี่ในการยกแก้วก็สูงขึ้นมาก